Σας παρουσιάζουμε το περιστατικό της επείγουσας χειρουργικής αντιμετώπισης που πραγματοποιήσαμε. Άνδρας ασθενής 65 ετών ο οποίος είχε προηγουμένως νοσηλευτεί για 5 ημέρες λόγω σχετικού σοκ σε ΜΑΦ Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου, είχε υποβληθεί σε αξονική άνω κάτω κοιλιάς η οποία έδειξε μόνο πάχυνση στο δε κόλον. Δυστυχώς ο ασθενής έλαβε εξιτήριο από το νοσοκομείο με εικόνα ειλεού. Την επόμενη ημέρα ο ασθενής προσήλθε στο Χειρουργικό μας Κέντρο με εικόνα έντονης υποθρεψίας και με ηλεκτρολυτικές διαταραχές. Την επομένη χειρουργήθηκε εκτάκτως ως ερευνητική λαπαροτομία, η οποία έδειξε εικόνα πλήρους εντερικής απόφραξης, η οποία οφειλόταν σε αποφρακτικό νεόπλασμα του εγκάρσιου κόλου. Η κλινική και διεγχειρητική εικόνα ήταν ενδεικτική προχωρημένης μηχανικής απόφραξης. Κατά την επείγουσα χειρουργική διερεύνηση που πραγματοποιήσαμε, διαπιστώθηκε εντυπωσιακή διάταση των ελίκων του λεπτού εντέρου, με έντονη υπεραιμία και φλεβική συμφόρηση, ως αποτέλεσμα της σημαντικής αύξησης της ενδοαυλικής πίεσης, λόγω ανεπάρκειας της ειλεοτυφλικής βαλβίδας. Παρά τη σοβαρότητα της εικόνας, το έντερο εμφάνιζε μακροσκοπικά στοιχεία διατηρημένης βιωσιμότητας. Η χειρουργική αντιμετώπιση περιλάμβανε ογκολογική κολεκτομή με αφαίρεση του αποφρακτικού όγκου και αποκατάσταση της εντερικής συνέχειας με πρωτογενή αναστόμωση. Η επιλογή πρωτογενούς αναστόμωσης σε ένα τόσο επιβαρυμένο επείγον περιστατικό προϋποθέτει ιδιαίτερα προσεκτική διεγχειρητική εκτίμηση. Η κατάσταση της αιμάτωσης των εντερικών κολοβωμάτων, η βιωσιμότητα του εντέρου, η απουσία εκτεταμένης περιτονίτιδας και η συνολική αιμοδυναμική και μεταβολική κατάσταση του ασθενούς αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για την ασφαλή αποκατάσταση της εντερικής συνέχειας. Η μετεγχειρητική πορεία του ασθενούς υπήρξε ομαλή, χωρίς να αναφερθούν σημαντικές επιπλοκές, και ο ασθενής έλαβε εξιτήριο την 6η μετεγχειρητική ημέρα. Η ιστολογική έκθεση του παρασκευάσματος που αφαιρέσαμε έδειξε αδενοκαρκίνωμα του παχέος εντέρου, μη ειδικού τύπου (NOS), μέτριας διαφοροποίησης/χαμηλού βαθμού κακοήθειας κατά WHO. Οι λεμφαδένες ελεύθεροι μεταστάσεων (0/62 λεμφαδένες). - Budding 3. Τα χειρουργικά χείλη εκτομής του παρασκευάσματος χωρίς νεοπλασματική διήθηση. Το παθολογοανατομικό στάδιο του καρκινώματος: pT4aΝ0 κατά UICC TNM. Το περιστατικό αναδεικνύει μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις της επείγουσας χειρουργικής: την αντιμετώπιση της πλήρους καρκινικής απόφραξης του παχέος εντέρου, όπου ο χειρουργός καλείται να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα την οξεία απόφραξη, τη σημαντική διάταση και πιθανή διαταραχή της αιμάτωσης του εντέρου, αλλά και την ανάγκη για ογκολογικά ορθή χειρουργική αντιμετώπιση. Η έγκαιρη αναγνώριση της απόφραξης, η σωστή προεγχειρητική προετοιμασία όπου αυτή είναι εφικτή και, κυρίως, η εξατομικευμένη διεγχειρητική απόφαση σχετικά με την έκταση της εκτομής και τον τρόπο αποκατάστασης της εντερικής συνέχειας, είναι καθοριστικής σημασίας για την έκβαση αυτών των απαιτητικών περιστατικών. Παρακάτω σας αναλύουμε με απλά κατανοητά λόγια, για το πώς δημιουργείται η εντερική απόφραξη από ένα καρκινικό όγκο, ποια είναι τα συμπτώματα, πως γίνεται η διάγνωση και ποια είναι η αντιμετώπιση. Η καρκινική απόφραξη του παχέος εντέρου αποτελεί μία από τις πιο απαιτητικές καταστάσεις στην επείγουσα χειρουργική. Πρόκειται για μια κατάσταση κατά την οποία ένας όγκος αναπτύσσεται μέσα στο τοίχωμα του εντέρου και καθώς μεγαλώνει, περιορίζει προοδευτικά τον αυλό του, μέχρι το σημείο όπου η δίοδος του εντερικού περιεχομένου να γίνεται εξαιρετικά δύσκολη ή να διακοπεί πλήρως. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο ίδιος ο όγκος. Όταν η απόφραξη εγκατασταθεί, δημιουργείται μια αλυσίδα παθοφυσιολογικών αλλαγών που μπορεί να εξελιχθεί γρήγορα και να απειλήσει τη βιωσιμότητα του εντέρου και τελικά τη ζωή του ασθενούς. Πώς δημιουργείται η απόφραξη; Το παχύ έντερο λειτουργεί ως ο τελευταίος σταθμός του πεπτικού συστήματος, όπου το εντερικό περιεχόμενο προωθείται προς το ορθό και αποβάλλεται από τον οργανισμό. Ένας καρκινικός όγκος μπορεί να αναπτύσσεται σταδιακά μέσα στο τοίχωμα του εντέρου. Καθώς μεγαλώνει, προκαλεί στένωση του αυλού. Στην αρχή η δίοδος παραμένει επαρκής και ο ασθενής μπορεί να μην έχει καθόλου συμπτώματα ή να εμφανίζει μόνο διακριτικές αλλαγές στις κενώσεις. Με την περαιτέρω ανάπτυξη του όγκου η στένωση γίνεται σημαντικότερη. Το έντερο προσπαθεί να ξεπεράσει το εμπόδιο αυξάνοντας τις περισταλτικές του κινήσεις. Προοδευτικά, το περιεχόμενο συσσωρεύεται πριν από το σημείο της απόφραξης και οι εντερικές έλικες διατείνονται. Όταν η δίοδος κλείσει πλήρως, δημιουργείται μηχανική απόφραξη του εντέρου. Η αυξημένη πίεση μέσα στον εντερικό αυλό μπορεί να προκαλέσει αρχικά φλεβική συμφόρηση και οίδημα του εντερικού τοιχώματος. Σε πιο προχωρημένες καταστάσεις μπορεί να επηρεαστεί και η αρτηριακή αιμάτωση, οδηγώντας σε ισχαιμία, νέκρωση και, σε ακραίες περιπτώσεις, διάτρηση του εντέρου και περιτονίτιδα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο μια πλήρης εντερική απόφραξη δεν αποτελεί απλώς ένα «σύμπτωμα του καρκίνου», αλλά επείγουσα χειρουργική κατάσταση. Ποιοι όγκοι προκαλούν συνήθως απόφραξη; Η μεγάλη πλειονότητα των κακοήθων νεοπλασμάτων του παχέος εντέρου είναι αδενοκαρκινώματα, τα οποία προέρχονται από τα αδενικά κύτταρα του βλεννογόνου του εντέρου. Υπάρχουν διαφορετικοί ιστολογικοί τύποι και βιολογικές συμπεριφορές, όμως το αδενοκαρκίνωμα είναι μακράν ο συχνότερος τύπος. Ο καρκίνος μπορεί να αναπτυχθεί σε οποιοδήποτε τμήμα του παχέος εντέρου: στο τυφλό και το δεξιό κόλον, στο εγκάρσιο κόλον, στο κατιόν κόλον, στο σιγμοειδές, και στο ορθοσιγμοειδές/ορθό. Δεν προκαλούν όλοι οι όγκοι απόφραξη με την ίδια συχνότητα. Οι όγκοι που αναπτύσσονται περιμετρικά γύρω από τον αυλό και προκαλούν προοδευτική στένωση έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να οδηγήσουν σε αποφρακτικό σύνδρομο. Η πιθανότητα απόφραξης εξαρτάται επίσης από τη θέση, το μέγεθος και τη μορφολογία του όγκου, αλλά και από το πόσο προχωρημένη είναι η νόσος όταν διαγνωστεί. Ποια συμπτώματα πρέπει να μας ανησυχήσουν; Ο καρκίνος του παχέος εντέρου μπορεί για μεγάλο χρονικό διάστημα να εξελίσσεται χωρίς έντονα συμπτώματα. Όταν όμως προκαλεί σημαντική στένωση, μπορεί να εμφανιστούν: αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου, επίμονη δυσκοιλιότητα ή εναλλαγές σε δυσκοιλιότητα και διάρροια, αλλαγή στη μορφή ή τη διάμετρο των κοπράνων, κοιλιακό άλγος και κωλικοί, προοδευτικό φούσκωμα και διάταση της κοιλιάς, ναυτία και έμετοι, αδυναμία αποβολής αερίων και κοπράνων, αίμα στα κόπρανα, ανεξήγητη απώλεια βάρους, αναιμία και εύκολη κόπωση. Ιδιαίτερη σημασία έχει η νέα και επίμονη αλλαγή στις κενώσεις, κυρίως σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Δεν σημαίνει ότι κάθε τέτοιο σύμπτωμα υποδηλώνει καρκίνο, αλλά απαιτεί ιατρική διερεύνηση. Στην πλήρη απόφραξη η εικόνα είναι συνήθως πολύ πιο έντονη: ο ασθενής εμφανίζει κοιλιακή διάταση και άλγος, σταματά να αποβάλλει αέρια και κόπρανα και μπορεί να εμφανίσει εμέτους και σημαντική γενική επιβάρυνση. Πώς γίνεται η διάγνωση; Η διερεύνηση αρχίζει με την κλινική εξέταση και το ιστορικό του ασθενούς. Σε περίπτωση υποψίας οξείας εντερικής απόφραξης, η αξονική τομογραφία κοιλίας και πυέλου, συνήθως με ενδοφλέβιο σκιαγραφικό όταν δεν υπάρχει αντένδειξη, αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική εξέταση. Μπορεί να δείξει: το σημείο της απόφραξης, την αιτία της απόφραξης, τη θέση και την έκταση του όγκου, τον βαθμό διάτασης του εντέρου, πιθανή ισχαιμία ή διάτρηση, καθώς και ενδείξεις πιθανής διασποράς της νόσου Πώς αντιμετωπίζεται η πλήρης απόφραξη; Η αντιμετώπιση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: τη θέση του όγκου, την έκταση της απόφραξης, την κατάσταση του εντέρου, την παρουσία ή όχι ισχαιμίας και διάτρησης, τη γενική κατάσταση του ασθενούς και την εμπειρία της χειρουργικής ομάδας. Σε έναν ασθενή με πλήρη απόφραξη και επιβαρυμένη κλινική εικόνα, η αντιμετώπιση αρχίζει άμεσα με ενδοφλέβια υγρά, διόρθωση διαταραχών των ηλεκτρολυτών, αντιμετώπιση της αφυδάτωσης και προετοιμασία για την οριστική αντιμετώπιση της απόφραξης. Η χειρουργική επέμβαση Όταν η απόφραξη οφείλεται σε χειρουργήσιμο καρκίνο, η ογκολογική εκτομή του πάσχοντος τμήματος του παχέος εντέρου αποτελεί βασική θεραπευτική επιλογή. Το μεγάλο ερώτημα στην επείγουσα χειρουργική είναι τι θα γίνει μετά την αφαίρεση του όγκου. Σε κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς, όταν η γενική κατάσταση είναι ικανοποιητική, το έντερο είναι βιώσιμο, η αιμάτωση των κολοβωμάτων είναι καλή και οι τοπικές συνθήκες το επιτρέπουν, μπορεί να πραγματοποιηθεί πρωτογενής εντερική αναστόμωση, δηλαδή άμεση επανασύνδεση των δύο άκρων του εντέρου. Σε άλλες περιπτώσεις, η ασφαλέστερη επιλογή μπορεί να είναι η δημιουργία προσωρινής ή μόνιμης στομίας, με ή χωρίς μεταγενέστερη αποκατάσταση της εντερικής συνέχειας. Δεν υπάρχει μία χειρουργική λύση που να είναι σωστή για όλους τους ασθενείς. Η απόφαση λαμβάνεται εξατομικευμένα και κυρίως με βάση την ασφάλεια του συγκεκριμένου ασθενούς. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις, ιδιαίτερα σε ορισμένες αποφράξεις του αριστερού κόλου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενδοσκοπική τοποθέτηση μεταλλικού stent ως γέφυρα προς την οριστική χειρουργική αντιμετώπιση ή ως παρηγορική θεραπεία. Η επιλογή αυτή εξαρτάται από τη θέση και τα χαρακτηριστικά του όγκου και από την κλινική κατάσταση του ασθενούς. Η ιδιαίτερη πρόκληση της επείγουσας χειρουργικής Σε μια προγραμματισμένη επέμβαση για καρκίνο του παχέος εντέρου, ο χειρουργός έχει τον χρόνο να προετοιμάσει τον ασθενή, να αξιολογήσει λεπτομερώς τη νόσο και να σχεδιάσει την επέμβαση. Στην πλήρη απόφραξη, όμως, οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Το έντερο μπορεί να είναι τεράστια διατεταμένο, αφυδατωμένο και γεμάτο περιεχόμενο, ενώ η αιμάτωσή του μπορεί να έχει επηρεαστεί από την αυξημένη πίεση. Παράλληλα, ο χειρουργός πρέπει να αφαιρέσει τον καρκίνο με ογκολογικά σωστό τρόπο και να αποφασίσει εάν είναι ασφαλές να αποκαταστήσει άμεσα την εντερική συνέχεια. Στο παραπάνω περιστατικό που αντιμετωπίσαμε, η διεγχειρητική εικόνα ανέδειξε εντυπωσιακά διατεταμένες έλικες του λεπτού εντέρου, αποτέλεσμα της προχωρημένης μηχανικής απόφραξης από τον όγκο του εγκάρσιου κόλου. Παρά τη σοβαρότητα της εικόνας, το έντερο παρουσίαζε μακροσκοπικά διατηρημένη βιωσιμότητα, γεγονός που, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα διεγχειρητικά δεδομένα, επέτρεψε την οριστική χειρουργική αντιμετώπιση με κολεκτομή και πρωτογενή αναστόμωση. Η σημασία της πρόληψης Το σημαντικότερο μήνυμα μας βρίσκεται πριν από το επείγον χειρουργείο. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι σε σημαντικό βαθμό προβλέψιμος και θεραπεύσιμος όταν εντοπίζεται έγκαιρα. Οι προληπτικοί έλεγχοι και η κολονοσκόπηση, σύμφωνα με την ηλικία και τους παράγοντες κινδύνου κάθε ανθρώπου, μπορούν να εντοπίσουν προκαρκινικές βλάβες, όπως αδενωματώδεις πολύποδες, ή έναν καρκίνο σε πρώιμο στάδιο. Η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να σημαίνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια προγραμματισμένη ογκολογική επέμβαση και σε ένα επείγον χειρουργείο για πλήρη εντερική απόφραξη. Και σε κάθε περίπτωση, συμπτώματα όπως αίμα στα κόπρανα, επίμονη αλλαγή στις κενώσεις, ανεξήγητη απώλεια βάρους, επίμονος κοιλιακός πόνος ή αναιμία δεν πρέπει να αγνοούνται. Η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση παραμένουν η καλύτερη χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του παχέος εντέρου.

Πρόσφατα αντιμετωπίσαμε ένα χειρουργικό περιστατικό που αφορούσε μία 45χρονη γυναίκα με βραγχιακή κύστη διαμέτρου περίπου 6 εκατοστών στην πλάγια τραχηλική χώρα (λαιμός). Η βραγχιακή κύστη αποτελεί μια τραχηλική μάζα που πρέπει να αξιολογηθεί από τον γενικό χειρουργό κεφαλής και τραχήλου. Παρότι πρόκειται συνήθως για καλοήθη συγγενή βλάβη, το μεγάλο μέγεθός της μπορεί να προκαλέσει ενοχλήσεις ή επιπλοκές και στις περισσότερες περιπτώσεις η οριστική αντιμετώπιση είναι η χειρουργική αφαίρεσή της. Τι είναι η βραγχιακή κύστη; Η βραγχιακή κύστη είναι μια συγγενής ανωμαλία που δημιουργείται από υπολείμματα των βραγχιακών τόξων κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη. Αν και υπάρχει από τη γέννηση, συχνά γίνεται εμφανής στην εφηβεία ή στην ενήλικη ζωή, ιδιαίτερα μετά από λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού. Ποια συμπτώματα μπορεί να προκαλέσει μια βραγχιακή κύστη; Πολλοί ασθενείς παρουσιάζουν μόνο ένα ανώδυνο εξόγκωμα στον λαιμό. Όταν όμως η κύστη αποκτήσει μεγάλο μέγεθος, όπως στην περίπτωση της ασθενούς μας, μπορεί να εμφανιστούν: αίσθημα πίεσης στον λαιμό, δυσκολία ή ενόχληση στην κατάποση (δυσκαταποσία), αίσθημα «σφιξίματος» κατά την κίνηση του κεφαλιού, τοπική δυσκαμψία, σπανιότερα βράγχος φωνής ή αλλαγή της φωνής, πολύ σπάνια δυσκολία στην αναπνοή όταν η κύστη πιέζει σημαντικά την τραχεία. Η σημαντικότερη επιπλοκή τις βραγχιακής κύστης είναι η επιμόλυνση της. Τότε μπορεί να εμφανιστούν: έντονος πόνος, ερυθρότητα, αύξηση του μεγέθους μέσα σε λίγες ημέρες, πυρετός, δημιουργία αποστήματος. Πώς γίνεται η διάγνωση; Η διάγνωση περιλαμβάνει κλινική εξέταση και απεικονιστικό έλεγχο που συνήθως περιλαμβάνει: Υπερηχογράφημα τραχήλου. Αξονική τομογραφία (CT) ή Μαγνητική τομογραφία (MRI), ιδιαίτερα όταν η κύστη είναι μεγάλη ή βρίσκεται κοντά στα μεγάλα αγγεία και τα νεύρα. Σε ενήλικες, ιδιαίτερα μετά την ηλικία των 40 ετών, μπορεί να χρειαστεί και κυτταρολογική εξέταση με λεπτή βελόνα (FNA), ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποια άλλη πάθηση ή κακοήθεια που μπορεί να μιμείται βραγχιακή κύστη. Πως αντιμετωπίσαμε το περιστατικό μας; Η αντιμετώπιση περιλάμβανε την πλήρη χειρουργική αφαίρεση της κύστης υπό γενική αναισθησία. Μέσω οριζόντιας τομής μέσα σε φυσική πτυχή του δέρματος ώστε η ουλή να είναι όσο το δυνατόν πιο διακριτική, έγινε η αποκόλληση της κύστης από τις γύρω δομές, προστατεύοντας τα μεγάλα αγγεία (καρωτίδα, έσω σφαγίτιδα φλέβα) και τα σημαντικά νεύρα του τραχήλου. Η διάρκεια της επέμβασης ήταν περίπου 1 ώρα και δεν χρειάστηκε να τοποθετηθεί μικρή παροχέτευση. Σε ερώτηση ασθενών για το αν αφαιρείται ο θυρεοειδής; Απαντούμε: Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων όχι. Οι περισσότερες βραγχιακές κύστεις (δεύτερης βραγχιακής σχισμής, που αποτελούν περίπου το 90–95% των περιπτώσεων) δεν έχουν σχέση με τον θυρεοειδή αδένα. Μόνο στις εξαιρετικά σπάνιες κύστεις τρίτης ή τέταρτης βραγχιακής σχισμής, οι οποίες εμφανίζονται συνήθως χαμηλά στον αριστερό τράχηλο, μπορεί ο πόρος να διέρχεται από ή πολύ κοντά στον αριστερό λοβό του θυρεοειδούς. Σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις ίσως χρειαστεί αφαίρεση μικρού τμήματος ή ενός λοβού του θυρεοειδούς. Μετά την επέμβαση Η ασθενής μας παρέμενε στο νοσοκομείο για 1 ημέρα και επέτρεψε στις καθημερινές της δραστηριότητες μετά από περίπου 1–2 εβδομάδες, με σύσταση να αποφεύγει την έντονη σωματική καταπόνηση για 2–3 εβδομάδες. Πρόγνωση Η πρόγνωση είναι εξαιρετική. Όταν η κύστη αφαιρεθεί πλήρως η πιθανότητα υποτροπής είναι πολύ μικρή (συνήθως κάτω από 5%).

Παρουσίαση της επεμβατικής αντιμετώπισης του περιστατικού: Γυναίκα ηλικίας 46 ετών προσήλθε με κλινική εικόνα συμβατή με οξεία σκωληκοειδίτιδα, αναφέροντας άλγος στο δεξιό λαγόνιο βόθρο, συνοδευόμενο από ευαισθησία κατά την κλινική εξέταση και εργαστηριακά ευρήματα φλεγμονής. Τονίζουμε ότι η ασθενής είχα νοσηλευτεί προ 5μηνου σε άλλο νοσοκομείο με επεισόδιο ιδίας συμπτωματολογίας. Ο προεγχειρητικός έλεγχος συνηγορούσε υπέρ οξείας φλεγμονώδους πάθησης της σκωληκοειδούς απόφυσης και αποφασίστηκε η άμεση χειρουργική αντιμετώπιση. Εγκολεασμός της σκωληκοειδούς απόφυσης Η ασθενής υποβλήθηκε σε λαπαροσκοπική σκωληκοειδεκτομή υπό γενική αναισθησία. Κατά τη λαπαροσκοπική διερεύνηση διαπιστώθηκαν φλεγμονώδεις αλλοιώσεις της σκωληκοειδούς απόφυσης και του παρακείμενου περιτοναίου. Η επέμβαση ολοκληρώθηκε επιτυχώς χωρίς διεγχειρητικές επιπλοκές, με ασφαλή απολίνωση και αφαίρεση της σκωληκοειδούς απόφυσης. Η μετεγχειρητική πορεία ήταν ομαλή, με ταχεία κινητοποίηση της ασθενούς και προοδευτική επανασίτιση. Η ασθενής εξήλθε την ιδία ημέρα το απόγευμα σε καλή γενική κατάσταση με τις κατάλληλες μετεγχειρητικές οδηγίες. Πόρισμα: Η ιστοπαθολογική εξέταση του παρασκευάσματος ανέδειξε εγκολεασμό της σκωληκοειδούς απόφυσης με συνοδές αλλοιώσεις ορογονίτιδας δηλαδή φλεγμονή του ορογόνου χιτώνα (της εξωτερικής επιφάνειας της σκωληκοειδούς απόφυσης και του παρακείμενου περιτοναίου). Παρατηρήθηκαν φλεγμονώδεις μεταβολές, υπεραιμία των αγγείων και αιμορραγικές διαποτίσεις του μεσεντέριου λίπους. Δεν ανευρέθηκαν στοιχεία κακοήθους νεοπλασματικής εξεργασίας. Συμπέρασμα Το περιστατικό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω του σπάνιου εγκολεασμού της σκωληκοειδούς απόφυσης, ο οποίος εκδηλώθηκε με συμπτωματολογία που προσομοίαζε οξεία σκωληκοειδίτιδα και αντιμετωπίστηκε επιτυχώς με ελάχιστα επεμβατική λαπαροσκοπική προσέγγιση. Ο εγκολεασμός της σκωληκοειδούς απόφυσης είναι εξαιρετικά σπάνιος και σε αρκετές περιπτώσεις δεν βρίσκεται σαφές αίτιο. Στο περιστατικό μας τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι πιθανότατα προϋπήρχε κάποια χρόνια ή υποκλινική φλεγμονώδης διεργασία και μεταβολή της κινητικότητας της σκωληκοειδούς, που προκάλεσε το οξύ περιστατικό.

Περιστατικό που χειρουργήσαμε. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε δεξιά μαστεκτομή λόγω παρουσίας διηθητικού καρκινώματος του μαστού υψηλού βαθμού κακοήθειας (grade 3), με επέκταση στη θηλή και στο υπερκείμενο δέρμα, συνοδευόμενη από εξέλκωση. Η ιστολογική εξέταση ανέδειξε διηθητικό καρκίνωμα κυρίως μη ειδικού τύπου (NST), με μικρή μικροθηλώδη συνιστώσα, καθώς και διήθηση λεμφαγγείων και νευρικών κλάδων. Τα χειρουργικά όρια εκτομής ήταν ελεύθερα νεοπλάσματος. Το παθολογοανατομικό στάδιο ταξινομήθηκε ως pT4bL1Pn1 σύμφωνα με την ταξινόμηση UICC TNM (9η έκδοση, 2025). Διαδικασία της επέμβασης Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε υπό τοπική αναισθησία και μέθη. Έγινε πλήρης χειρουργική αφαίρεση του δεξιού μαστού μαζί με τη θηλή και την περιοχή του εξελκωμένου δέρματος που καταλαμβανόταν από τον όγκο. Στόχος της επέμβασης ήταν η ριζική εξαίρεση της νεοπλασματικής βλάβης με ασφαλή χειρουργικά όρια, ώστε να επιτευχθεί τοπικός έλεγχος της νόσου και να μειωθεί η πιθανότητα τοπικής υποτροπής. Κατά τη 30λεπτη διάρκεια της επέμβασης αφαιρέθηκε μόρφωμα διαστάσεων περίπου 3,8 × 2,9 × 4,5 εκ., το οποίο διηθούσε τη θηλή και το υπερκείμενο δέρμα προκαλώντας εξέλκωση. Η εκτομή ολοκληρώθηκε με ελεύθερα χειρουργικά όρια, γεγονός που αποτελεί σημαντικό στοιχείο επιτυχούς χειρουργικής αντιμετώπισης. Μετεγχειρητική αποκατάσταση Η μετεγχειρητική πορεία μετά από μαστεκτομή σε ασθενή προχωρημένης ηλικίας απαιτεί στενή παρακολούθηση και υποστηρικτική φροντίδα από την ομάδα του Νοσοκομείου. Στην άμεση μετεγχειρητική περίοδο δώσαμε έμφαση: στον έλεγχο του πόνου, στην πρόληψη λοιμώξεων του τραύματος, στη σωστή περιποίηση της χειρουργικής περιοχής, στην παρακολούθηση πιθανής συλλογής υγρού ή αιματώματος, και στη σταδιακή κινητοποίηση του ασθενούς. Η κινητοποίηση του άνω άκρου πραγματοποιείται προοδευτικά, ώστε να διατηρηθεί η λειτουργικότητα του ώμου και να αποφευχθεί δυσκαμψία. Στους ηλικιωμένους ασθενείς ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης η γενική υποστήριξη της θρέψης, της αναπνευστικής λειτουργίας και της καθημερινής αυτοεξυπηρέτησης. Η περαιτέρω ογκολογική παρακολούθηση καθορίζεται από τη γενική κατάσταση του ασθενούς, τη βιολογική συμπεριφορά του όγκου και τη δυνατότητα χορήγησης συμπληρωματικής θεραπείας, όπως ορμονοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας, εφόσον κριθεί απαραίτητο. Πρόγνωση Η πρόγνωση επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, όπως: το προχωρημένο τοπικό στάδιο του όγκου (pT4b), ο υψηλός ιστολογικός βαθμός κακοήθειας (grade 3), η παρουσία λεμφαγγειακής και περινευρικής διήθησης, καθώς και η ηλικία του ασθενούς. Ωστόσο, η πλήρης χειρουργική εξαίρεση με ελεύθερα χειρουργικά όρια αποτελεί θετικό προγνωστικό στοιχείο και συμβάλλει ουσιαστικά στον τοπικό έλεγχο της νόσου. Σε ασθενείς πολύ προχωρημένης ηλικίας, βασικός θεραπευτικός στόχος είναι συχνά η διατήρηση της ποιότητας ζωής, η ανακούφιση από συμπτώματα όπως πόνος, αιμορραγία ή εξέλκωση και η αποφυγή τοπικών επιπλοκών της νόσου. Οφέλη της επέμβασης Η μαστεκτομή που πραγματοποιήσαμε προσέφερε σημαντικά θεραπευτικά και παρηγορικά οφέλη, όπως: αφαίρεση του πρωτοπαθούς κακοήθους όγκου, έλεγχο της τοπικής επέκτασης της νόσου, αντιμετώπιση της εξέλκωσης και των συνοδών συμπτωμάτων, μείωση του κινδύνου τοπικής αιμορραγίας ή λοίμωξης, βελτίωση της καθημερινής άνεσης και της ποιότητας ζωής του ασθενούς, και πιθανή παράταση της επιβίωσης μέσω καλύτερου τοπικού ελέγχου της νεοπλασματικής εξεργασίας. Παρά την προχωρημένη ηλικία του ασθενούς και τη βιολογική επιθετικότητα του όγκου, η χειρουργική αντιμετώπιση αποτέλεσε ουσιαστικό βήμα για τον έλεγχο της νόσου και την ανακούφιση από τις τοπικές επιπλοκές του καρκινώματος.

Το Botox (Βοτουλινική τοξίνη τύπου Α) αποτελεί ένα σημαντικό θεραπευτικό εργαλείο για ασθενείς με χρόνια ημικρανία . Πρόκειται για μια επιστημονικά τεκμηριωμένη, ασφαλή και αποτελεσματική επιλογή προφύλαξης, ιδιαίτερα σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται επαρκώς ή δεν ανέχονται τις κλασικές προληπτικές φαρμακευτικές αγωγές. Η American Headache Society και η European Headache Federation υποστηρίζουν τη χρήση του Botox ως θεραπεία εκλογής για τη χρόνια ημικρανία, ιδίως μετά από αποτυχία άλλων προληπτικών θεραπειών. Μηχανισμός δράσης του Botox στην ημικρανία Το Botox αναστέλλει την απελευθέρωση νευροδιαβιβαστών στις νευρικές απολήξεις, όπως η ακετυλοχολίνη. Στη χρόνια ημικρανία: μειώνει την απελευθέρωση προφλεγμονωδών νευροπεπτιδίων (CGRP, ουσία P) ελαττώνει την ευαισθησία των περιφερικών νευρικών απολήξεων αναστέλλει τη μετάδοση επώδυνων ερεθισμάτων προς το κεντρικό νευρικό σύστημα Το αποτέλεσμα είναι η μείωση της συχνότητας, της διάρκειας και της έντασης των ημικρανικών κρίσεων, καθώς και η αποτροπή της κεντρικής ευαισθητοποίησης που σχετίζεται με τη χρονιότητα της νόσου. Ενδείξεις χρήσης Το Botox ενδείκνυται αποκλειστικά για τη χρόνια ημικρανία , δηλαδή: ≥15 ημέρες κεφαλαλγίας ανά μήνα εκ των οποίων ≥8 ημέρες με χαρακτηριστικά ημικρανίας για διάστημα >3 μηνών   Κλινικά δεδομένα και αποτελεσματικότητα Μεγάλες τυχαιοποιημένες μελέτες (PREEMPT 1 & 2) έχουν δείξει ότι το Botox: μειώνει σημαντικά τις ημέρες ημικρανίας (κατά μέσο όρο 7–9 ημέρες/μήνα) μειώνει τη βαρύτητα των κρίσεων περιορίζει τη χρήση αναλγητικών Η κλινική ανταπόκριση: εμφανίζεται συνήθως μετά την 1η–2η συνεδρία βελτιστοποιείται μετά από 2–3 κύκλους θεραπείας Περίπου 60–70% των ασθενών εμφανίζουν σημαντική βελτίωση.   Κατευθυντήριες οδηγίες διεθνών οργανισμών Το Botox έχει εγκριθεί από: FDA (ΗΠΑ) EMA (Ευρώπη) Αποτελεί καθιερωμένη θεραπεία για τη χρόνια ημικρανία με: τεκμηριωμένη αποτελεσματικότητα ευνοϊκό προφίλ ασφάλειας καλή συμμόρφωση των ασθενών Σε σύγκριση με ορισμένα από του στόματος προληπτικά φάρμακα, παρουσιάζει λιγότερες συστηματικές ανεπιθύμητες ενέργειες. Εφαρμογή του Botox – Πώς γίνεται η θεραπεία Η θεραπεία πραγματοποιείται με ενέσεις σε προκαθορισμένα σημεία στο κεφάλι και τον αυχένα, σύμφωνα με το πρωτόκολλο PREEMPT. Συνολική δόση: 155–195 μονάδες 31–39 σημεία ένεσης ~0,1 ml ανά σημείο Περιοχές ένεσης: Μέτωπο: 4 σημεία Κροταφική περιοχή: 6 σημεία Ινιακή περιοχή: 6 σημεία Αυχενική παρασπονδυλική περιοχή: 8 σημεία Άνω αυχένας/τραπεζοειδείς: 4 σημεία Ρινορρινογναθική περιοχή: 1 σημείο Περιοφθαλμική περιοχή: 2 σημεία Η επιλογή των σημείων βασίζεται σε περιοχές εμπλοκής του τριδυμο-αγγειακού συστήματος. Η διαδικασία: διαρκεί 10–15 λεπτά είναι καλά ανεκτή δεν απαιτεί αναισθησία   Συχνότητα των θεραπειών Επανάληψη κάθε 12 εβδομάδες Έναρξη δράσης: 1–2 εβδομάδες Μέγιστο αποτέλεσμα: 4–6 εβδομάδες Η θεραπεία είναι μακροχρόνια και η αποτελεσματικότητα αξιολογείται ανά κύκλο.   Ασφάλεια και ανεπιθύμητες ενέργειες Το Botox είναι ασφαλές όταν εφαρμόζεται σωστά. Πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες: ήπιος πόνος στα σημεία ένεσης αυχενική δυσκαμψία παροδική πτώση βλεφάρου (σπάνια) τοπική μυϊκή αδυναμία Δεν σχετίζεται με συστηματική τοξικότητα στις θεραπευτικές δόσεις.   Συμπέρασμα Το Botox αποτελεί μία από τις βασικές και πλέον τεκμηριωμένες θεραπείες για τη χρόνια ημικρανία. Συμβάλλει ουσιαστικά: στη μείωση της συχνότητας των κρίσεων στη βελτίωση της ποιότητας ζωής στον περιορισμό της χρήσης φαρμάκων

Η συστροφή της ωοθήκης αποτελεί επείγουσα γυναικολογική κατάσταση κατά την οποία η ωοθήκη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της, συχνά μαζί με τη σάλπιγγα (συστροφή εξαρτημάτων). Η περιστροφή αυτή οδηγεί σε συμπίεση των αγγείων που τροφοδοτούν την ωοθήκη, προκαλώντας αρχικά διαταραχή της φλεβικής και λεμφικής παροχέτευσης και στη συνέχεια διακοπή της αρτηριακής αιμάτωσης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η συστροφή σχετίζεται με την παρουσία κύστης ή όγκου της ωοθήκης, που αυξάνει το μέγεθος και το βάρος της, καθιστώντας την πιο επιρρεπή σε περιστροφή.   Η κατάσταση θεωρείται επείγον χειρουργικό περιστατικό , καθώς η παρατεταμένη ισχαιμία μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση του ωοθηκικού ιστού και απώλεια της ωοθήκης με πιθανές επιπτώσεις στη γονιμότητα.   Επιδημιολογία Η συστροφή ωοθήκης αντιπροσωπεύει περίπου 2–3% των επειγόντων γυναικολογικών περιστατικών. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, από την παιδική έως την μετεμμηνοπαυσιακή περίοδο, ωστόσο παρατηρείται συχνότερα σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας.   Παθοφυσιολογία Η συστροφή προκαλείται όταν η ωοθήκη περιστρέφεται γύρω από τον ωοθηκικό σύνδεσμο και τον κρεμαστήρα σύνδεσμο της ωοθήκης, όπου βρίσκονται τα αγγεία της. Η εξέλιξη της διαταραχής γίνεται σταδιακά. Παράγοντες κινδύνου Ορισμένες καταστάσεις αυξάνουν την πιθανότητα συστροφής: Κύστεις ωοθηκών μεγαλύτερες από 5 cm Δερμοειδείς κύστεις (ώριμα τερατώματα) Καλοήθεις όγκοι ωοθηκών Ορμονική διέγερση ωοθηκών (π.χ. σε θεραπείες υπογονιμότητας) Εγκυμοσύνη (κυρίως στο πρώτο τρίμηνο) Αυξημένη κινητικότητα της ωοθήκης λόγω μακρύτερων συνδέσμων Προηγούμενα επεισόδια συστροφής Περιστατικό που αντιμετωπίσαμε. Γυναίκα ηλικίας 35 ετών, φυσιολογικού βάρους προσήλθε στην κλινική με ξαφνικό, έντονο πόνο στην κάτω κοιλιακή χώρα εντοπιζόμενος κυρίως στην δεξιά πλευρά. Η ασθενής έκανε εμέτους και αισθανόταν ζάλη, τάση λιποθυμίας και φούσκωμα.   Κατά την κλινική εξέταση υπήρχε μεγάλη ευαισθησία χαμηλά στην κοιλιά και το διακολπικό υπερηχογράφημα έδειξε διογκωμένη ωοθήκη παρουσία κύστης και απουσία ροής αίματος στα ωοθηκικά αγγεία, γεγονός που επιβεβαίωσε την υποψία για συστροφή κύστης ωοθήκης.   Άμεσα οργανώθηκε το χειρουργείο αφού η συστροφή ωοθήκης αποτελεί επείγουσα χειρουργική κατάσταση και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση. Επιλέχθηκε η ανοικτή χειρουργική αντιμετώπιση (Λαπαροτομία) για τον λόγο ότι η κύστη ήταν μεγάλη σε μέγεθος και η μέθοδος αυτή επιτρέπει άμεση και ευρεία πρόσβαση στα όργανα της πυέλου. Πραγματοποιήθηκε αφαίρεση της κύστης - κυστεκτομή, ανάταξη (αποσυστροφή) της ωοθήκης και προσεκτική επαναφορά της στην φυσιολογική της θέση με αποκατάσταση της αιμάτωσης του οργάνου.   Η μετεγχειρητική πορεία της ασθενούς ήταν ομαλή με διάρκεια νοσηλείας 4 ημερών και πλήρη ανάρρωση 6 εβδομάδων.   Τονίζουμε ιδιαίτερα ότι η έγκαιρη και στοχευμένη διάγνωση του περιστατικού, καθώς και η άμεση επεμβατική του αντιμετώπιση ήταν καθοριστικής σημασίας για τη διατήρηση της ωοθηκικής λειτουργίας και της γονιμότητας της ασθενούς.

Οι καρκίνοι του θυρεοειδούς αποτελούν κακοήθειες που ξεκινούν από τα κύτταρα του θυρεοειδούς αδένα. Δεν είναι όλοι ίδιοι καθώς διαφέρουν σημαντικά ως προς τη βιολογική συμπεριφορά, την πρόγνωση και τη θεραπεία τους. Κύριοι τύποι καρκίνου θυρεοειδούς Οι καρκίνοι ταξινομούνται ανάλογα με το κύτταρο από το οποίο προέρχονται σε:   1. Θηλώδης καρκίνος θυρεοειδούς (Papillary Thyroid Carcinoma – PTC) Προέρχεται από τα θυλακιώδη κύτταρα (αυτά που παράγουν θυρεοειδικές ορμόνες). Είναι ο συχνότερος τύπος. Συνήθως εξελίσσεται αργά. Συχνά δίνει μεταστάσεις σε λεμφαδένες τραχήλου, αλλά παρ’ όλα αυτά έχει πολύ καλή πρόγνωση. Εμφανίζεται πιο συχνά σε γυναίκες και σε νεότερες ηλικίες. Ποσοστό εμφάνισης: ≈ 80–85% όλων των καρκίνων θυρεοειδούς   2. Θυλακιώδης καρκίνος θυρεοειδούς (Follicular Thyroid Carcinoma – FTC) Επίσης προέρχεται από θυλακιώδη κύτταρα. Είναι λιγότερο συχνός από τον θηλώδη. Δίνει συχνότερα μεταστάσεις μέσω αίματος (π.χ. οστά, πνεύμονες). Πρόγνωση γενικά καλή, αλλά ελαφρώς χειρότερη από τον θηλώδη. Ποσοστό εμφάνισης: ≈ 10–15%   3. Μυελοειδής καρκίνος θυρεοειδούς (Medullary Thyroid Carcinoma – MTC) Προέρχεται από τα παραθυλακιώδη κύτταρα (κύτταρα C) που παράγουν καλσιτονίνη. Μπορεί να είναι: Σποραδικός ή Κληρονομικός (σύνδρομα MEN2 – γενετική μετάλλαξη RET). Δεν συμπεριφέρεται όπως οι προηγούμενοι και δεν ανταποκρίνεται στο ραδιενεργό ιώδιο. Ποσοστό εμφάνισης: ≈ 3–5%   4. Αναπλαστικός καρκίνος θυρεοειδούς (Anaplastic Thyroid Carcinoma) Πολύ σπάνιος αλλά εξαιρετικά επιθετικός και ταχέως εξελισσόμενος. Εμφανίζεται συνήθως σε μεγαλύτερες ηλικίες. Ποσοστό εμφάνισης: < 2% Διάγνωση του Θηλώδους Καρκίνου Θυρεοειδούς (PTC)   Η διάγνωση βασίζεται σε τρία στάδια: Υπερηχογράφημα θυρεοειδούς Παρακέντηση με λεπτή βελόνη (FNA) Σταδιοποίηση & χαρτογράφηση λεμφαδένων τραχήλου   Ο υπέρηχος αναγνωρίζει τον ύποπτο όζο, η FNA δίνει κυτταρολογική ταυτότητα, η χαρτογράφηση λεμφαδένων δείχνει την έκταση της νόσου στον τράχηλο και η σταδιοποίηση καθορίζει την πρόγνωση και την ανάγκη συμπληρωματικής θεραπείας. Όλη αυτή η διαδικασία επιτρέπει στο χειρουργείο να είναι στοχευμένο και ογκολογικά σωστό, κάτι που εξηγεί γιατί ο θηλώδης καρκίνος, παρότι κακοήθεια, έχει από τις καλύτερες εκβάσεις στην ογκολογία.   Υπερηχογράφημα θυρεοειδούς Το υπερηχογράφημα είναι η πρώτη και πιο σημαντική εξέταση. Δεν θέτει οριστική διάγνωση κακοήθειας, αλλά εκτιμά τον μορφολογικό κίνδυνο ενός όζου. Ο θηλώδης καρκίνος έχει χαρακτηριστική υπερηχογραφική «συμπεριφορά». Οι όζοι είναι συχνά υποηχογενείς, δηλαδή εμφανίζονται πιο σκούροι από τον φυσιολογικό θυρεοειδικό ιστό, επειδή έχουν μεγαλύτερη κυτταροβρίθεια και λιγότερο κολλοειδές. Τα όρια είναι ακανόνιστα ή μικρολοβωτά, υποδηλώνοντας διηθητική ανάπτυξη και όχι απλή καλοήθη συμπίεση των γύρω ιστών. Ένας «οριακά ύποπτος» όζος είναι αυτός που δεν έχει όλα τα κλασικά κακοήθη χαρακτηριστικά αλλά φέρει αρκετά μορφολογικά στοιχεία ώστε ο κίνδυνος να μην θεωρείται χαμηλός. Σε τέτοιους όζους, εφόσον ξεπερνούν συνήθως το 1–1,5 cm, προχωρούμε σε παρακέντηση με λεπτή βελόνη.   Παρακέντηση με λεπτή βελόνη (FNA) Η FNA είναι η εξέταση που ουσιαστικά θέτει τη διάγνωση πριν το χειρουργείο. Διενεργείται με υπερηχογραφική καθοδήγηση ώστε η βελόνη να τοποθετηθεί στο συμπαγές και πιο ύποπτο τμήμα του όζου και όχι σε κυστικές ή νεκρωτικές περιοχές. Λαμβάνονται πολλαπλά δείγματα κυττάρων, τα οποία εξετάζονται από κυτταρολόγο. Το αποτέλεσμα ταξινομείται με το σύστημα Bethesda.   Χαρτογράφηση λεμφαδένων τραχήλου Ο θηλώδης καρκίνος έχει έντονη λεμφοτροπία. Δηλαδή, δίνει συχνά μεταστάσεις σε τραχηλικούς λεμφαδένες, ακόμη και όταν ο πρωτοπαθής όγκος είναι μικρός. Για αυτό, πριν από το χειρουργείο γίνεται λεπτομερής υπερηχογραφική χαρτογράφηση όλων των τραχηλικών λεμφαδενικών διαμερισμάτων, τόσο του κεντρικού (γύρω από τον θυρεοειδή και την τραχεία) όσο και των πλαγίων τραχηλικών περιοχών. Ύποπτοι λεμφαδένες είναι αυτοί που χάνουν τη φυσιολογική λιπώδη πύλη, γίνονται στρογγυλοί αντί ωοειδείς, εμφανίζουν μικροαποτιτανώσεις ή κυστικές περιοχές και παρουσιάζουν παθολογική αγγείωση στην περιφέρεια. Σε τέτοιους λεμφαδένες γίνεται επίσης FNA. Πολύ χρήσιμη είναι η μέτρηση θυρεοσφαιρίνης στο υγρό έκπλυσης της βελόνης· υψηλές τιμές υποδηλώνουν μεταστατικό θυρεοειδικό ιστό. Η χαρτογράφηση καθορίζει αν το χειρουργείο θα περιοριστεί στον θυρεοειδή ή θα χρειαστεί και λεμφαδενικός καθαρισμός.   Σταδιοποίηση (TNM) Η σταδιοποίηση γίνεται μετά τη χειρουργική αφαίρεση και τη βιοψία του παρασκευάσματος, αλλά προεγχειρητικά εκτιμάται κλινικά. Αξιολογούνται τρία στοιχεία: μέγεθος και τοπική επέκταση του όγκου, παρουσία λεμφαδενικών μεταστάσεων και ύπαρξη απομακρυσμένων μεταστάσεων (συνήθως πνεύμονες ή οστά).   Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του καρκίνου θυρεοειδούς είναι ότι η ηλικία του ασθενούς παίζει ρόλο στη σταδιοποίηση. Άτομα κάτω των 55 ετών ταξινομούνται σε χαμηλότερα στάδια ακόμη και με λεμφαδενικές μεταστάσεις, επειδή η πρόγνωση παραμένει εξαιρετική.     Επεμβατική θεραπεία του Θηλώδους Καρκίνου Θυρεοειδούς (PTC) Ο θηλώδης καρκίνος θυρεοειδούς αντιμετωπίζεται πρωτίστως χειρουργικά και η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί τη βασική ογκολογική επέμβαση στις περισσότερες κλινικά σημαντικές περιπτώσεις. Στόχος δεν είναι απλώς η αφαίρεση του αδένα, αλλά η ριζική εκρίζωση της νόσου, η σωστή σταδιοποίηση και η διευκόλυνση της μετεγχειρητικής παρακολούθησης.   Η επέμβαση πραγματοποιείται με γενική αναισθησία μέσω εγκάρσιας τομής χαμηλά στον τράχηλο. Κρίσιμο σημείο της επέμβασης είναι η αναγνώριση και διαφύλαξη των παλίνδρομων λαρυγγικών νεύρων, τα οποία κινούν τις φωνητικές χορδές. Ο τραυματισμός τους μπορεί να προκαλέσει βράγχος φωνής ή ακόμη και αναπνευστική δυσχέρεια. Για τον λόγο αυτό συχνά χρησιμοποιείται διεγχειρητική νευροπαρακολούθηση. Εξίσου σημαντική είναι η διατήρηση της αιμάτωσης των παραθυρεοειδών αδένων, που ρυθμίζουν το ασβέστιο.   Σε ασθενείς με τεκμηριωμένες λεμφαδενικές μεταστάσεις ή ισχυρή υποψία από τη χαρτογράφηση, η θυρεοειδεκτομή συνδυάζεται με λεμφαδενικό καθαρισμό του κεντρικού ή/και πλαγίου τραχηλικού διαμερίσματος.   Μετεγχειρητικά, ο ασθενής παρακολουθείται για αιμορραγία τραχήλου (σπάνια αλλά επείγουσα επιπλοκή), μεταβολές φωνής και επίπεδα ασβεστίου. Χορηγείται δια βίου θυροξίνη, όχι μόνο ως ορμονική υποκατάσταση αλλά και για καταστολή της TSH, καθώς η TSH μπορεί να διεγείρει υπολειμματικά καρκινικά κύτταρα.   Συνολικά, όταν η επέμβαση εκτελείται από εξειδικευμένη ομάδα, η ολική θυρεοειδεκτομή είναι ασφαλής και αποτελεί το θεμέλιο της θεραπείας, εξασφαλίζοντας πολύ υψηλά ποσοστά ίασης στον θηλώδη καρκίνο θυρεοειδούς.

Τι είναι η νόσος Graves & που οφείλεται; Η νόσος Graves είναι μια αυτοάνοση διαταραχή του θυρεοειδούς που προκαλεί υπερθυρεοειδισμό (υπερβολική παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών T3/T4). Αποτελεί τη συχνότερη αιτία υπερθυρεοειδισμού σε ενήλικες και χαρακτηρίζεται συχνά —αλλά όχι πάντα— από οφθαλμοπάθεια Graves. Η νόσος Graves είναι μια αυτοάνοση υπερδραστηριότητα του θυρεοειδούς που οφείλεται σε διεγερτικά αντισώματα έναντι του υποδοχέα TSH. Έχει γενετική βάση, επηρεάζεται από περιβαλλοντικούς παράγοντες και αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με σύγχρονες θεραπείες.   Στη νόσο Graves το ανοσοποιητικό παράγει αυτοαντισώματα (TRAb/TSI) που συνδέονται με τον υποδοχέα TSH στον θυρεοειδή. Τα αντισώματα μιμούνται την TSH και αναγκάζουν τον θυρεοειδή να δουλεύει συνεχώς, με αποτέλεσμα την υπερπαραγωγή Τ3/Τ4 και διάχυτη βρογχοκήλη. Η ίδια αυτοάνοση αντίδραση μπορεί να στοχεύσει και ιστούς γύρω από τα μάτια, προκαλώντας οφθαλμοπάθεια.   Γιατί ενεργοποιείται αυτή η αντίδραση; Δεν υπάρχει μία μοναδική αιτία, αλλά είναι πολυπαραγοντική και μπορεί να σχετίζεται με: Γενετική προδιάθεση Περιβαλλοντικοί παράγοντες: κάπνισμα (ισχυρότερος), στρες, λοιμώξεις, υπερβολικό ιώδιο Ορμονικοί παράγοντες: πολύ συχνότερη σε γυναίκες, συχνά ηλικίας 20–50 ετών Μετά την κύηση σε ορισμένες περιπτώσεις Ποια είναι η Διάγνωση της Νόσου Graves Η διάγνωση της Νόσου Graves βασίζεται σε συνδυασμό κλινικής εικόνας, ορμονικών εξετάσεων και ανοσολογικών δεικτών, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται απεικονιστικές εξετάσεις.   Κλινική Υποψία Ιστορικό και εξέταση με ευρήματα υπερθυρεοειδισμού: ταχυκαρδία, τρόμος, απώλεια βάρους, δυσανεξία στη ζέστη διάχυτη βρογχοκήλη ενδεχομένως σημεία οφθαλμοπάθειας Graves (εξόφθαλμος, ερεθισμός, διπλωπία) σπανιότερα προκνημιαίο μυξοίδημα   Εργαστηριακές εξετάσεις (Θυρεοειδικές Ορμόνες) Βασικές εξετάσεις: TSH ↓ (πολύ χαμηλή ή μη ανιχνεύσιμη) Ελεύθερη T4 ↑ Συχνά και ελεύθερη T3 ↑ (μερικές φορές μόνο Τ3 αυξημένη → T3-θυρεοτοξίκωση) Αυτό επιβεβαιώνει υπερθυρεοειδισμό, αλλά όχι ακόμη την αιτία του.   Ανοσολογικοί Δείκτες (ειδικοί για Graves) Ανίχνευση αυτοαντισωμάτων έναντι του υποδοχέα της TSH: TRAb (TSH Receptor Antibodies) ή TSI (Thyroid Stimulating Immunoglobulins) Θετικά → ισχυρή επιβεβαίωση Νόσου Graves.   Απεικονιστικός έλεγχος (όταν χρειάζεται) Δεν απαιτείται πάντα. Χρησιμοποιείται όταν η διάγνωση δεν είναι σαφής. ✔ Υπερηχογράφημα θυρεοειδούς ✔ Σπινθηρογράφημα θυρεοειδούς Συντηρητική Θεραπεία της Νόσου Graves Η συντηρητική θεραπεία της Νόσου Graves στηρίζεται στα αντιθυρεοειδικά φάρμακα (ATD), τα οποία μειώνουν την παραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών και στοχεύουν στη ύφεση της νόσου χωρίς οριστική καταστροφή ή αφαίρεση του θυρεοειδούς. Η συντηρητική θεραπεία της νόσου Graves με αντιθυρεοειδικά φάρμακα είναι αποτελεσματική πρώτη επιλογή, οδηγεί σε ύφεση σε σημαντικό ποσοστό ασθενών, απαιτεί όμως σωστή επιλογή φαρμάκου, στενή εργαστηριακή παρακολούθηση και επαγρύπνηση για σπάνιες αλλά σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Χειρουργική Θεραπεία της Νόσου Graves - Ολική Θυρεοειδεκτομή Η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί μια από τις οριστικές θεραπείες της Νόσου Graves και συνίσταται στη χειρουργική αφαίρεση όλου του θυρεοειδικού αδένα, εξαλείφοντας την πηγή υπερπαραγωγής θυρεοειδικών ορμονών. Μετά την επέμβαση ο ασθενής χρειάζεται διά βίου θυροξίνη (ορμονική υποκατάσταση).   Πότε ενδείκνυται; Η χειρουργική θεραπεία προτιμάται σε περιπτώσεις όπως: Μεγάλη διάχυτη βρογχοκήλη ή συμπίεση τραχείας / δυσκολία στην αναπνοή / κατάποση Ύπαρξη οζιδίων ή υποψία κακοήθειας Υποτροπή της νόσου μετά από αντιθυρεοειδικά φάρμακα Αντένδειξη ή μη αποδοχή ραδιενεργού ιωδίου Κύηση (σε αποτυχία φαρμάκων) Σοβαρή οφθαλμοπάθεια Graves Ασθενείς που επιθυμούν άμεσο και οριστικό αποτέλεσμα   Πλεονεκτήματα Χειρουργικής Θεραπείας Άμεση και οριστική θεραπεία Καμία έκθεση σε ραδιενεργό υλικό Καλύτερη επιλογή σε σοβαρή οφθαλμοπάθεια Χαμηλό ποσοστό υποτροπής (ουσιαστικά μηδενικό όταν η αφαίρεση είναι πλήρης)     Η ολική θυρεοειδεκτομή είναι ασφαλής και αποτελεσματική οριστική θεραπεία για τη νόσο Graves, ιδιαίτερα όταν υπάρχει μεγάλη βρογχοκήλη, υποτροπές, σοβαρή οφθαλμοπάθεια ή αντένδειξη στο ραδιενεργό ιώδιο. Απαιτεί σωστή προεγχειρητική προετοιμασία και εμπειρία χειρουργού για ελαχιστοποίηση των επιπλοκών.

Τι είναι τα πρωκτικά δερματικά ράκη; Τα πρωκτικά δερματικά ράκη αποτελούν καλοήθεις υπερτροφίες του πρωκτικού βλεννογόνου, οι οποίες υπό χρόνια μηχανική ή φλεγμονώδη επιβάρυνση υφίστανται δερματοποίηση και αναδύονται εξωτερικά ως μακρόστενες, μαλακές πτυχώσεις δέρματος, μήκους συνήθως μερικών εκατοστών. Εντοπίζονται έξω από την οδοντωτή γραμμή, στερούνται αυξημένης αγγείωσης (σε αντίθεση με τις αιμορροΐδες) και δεν αιμορραγούν. Παρότι δεν αποτελούν νεοπλασία ούτε ενέχουν κίνδυνο κακοήθειας, μπορεί να προκαλέσουν σημαντική δυσφορία και υποβάθμιση ποιότητας ζωής, δηλ. να προκαλέσουν αισθητική ή λειτουργική ενόχληση, ειδικά εάν είναι μεγάλα ή πολλαπλά. Ποιες πρωκτικές ενοχλήσεις προκαλούν; Τα δερματικά ράκη μπορεί να είναι ασυμπτωματικά ή να προκαλούν: Αίσθημα πίεσης ή ξένου σώματος στην περιοχή του πρωκτού Δυσκολία καθαρισμού μετά την κένωση (αύξηση υπολειμμάτων κοπράνων) Έκκριση βλέννας ή ερεθισμό Κνησμό Ήπιο άλγος κατά την κίνηση ή την κένωση Σε περιπτώσεις μεγάλης υπερτροφίας: αντιαισθητική εμφάνιση και ψυχολογική επιβάρυνση Δεν προκαλούν αιμορραγία, εκτός εάν συνυπάρχει άλλη πάθηση. Αίτια εμφάνισης Τα πρωκτικά δερματικά ράκη αναπτύσσονται συνήθως ως αποτέλεσμα: Χρόνιας διαστολής ή φλεγμονής του πρωκτού Πρότερης χειρουργικής επέμβασης – αιμορροϊδεκτομής ή laser αιμορροϊδοπλαστικής Προηγηθείσας θρόμβωσης ή πρόπτωσης αιμορροϊδικών όζων Χρόνιου πρωκτικού κνησμού ή εκδορών Μεταφλεγμονωδών αλλοιώσεων μετά από ραγάδα δακτυλίου Παχυσαρκίας, δυσκοιλιότητας ή επίμονης διάρροιας Κακής υγιεινής της περιοχής Επιβαρυντικοί παράγοντες: Καθιστική ζωή, εγκυμοσύνη, τοπικοί τραυματισμοί, υπερβολικό σκούπισμα, υψηλή εφίδρωση. Πως γίνεται η διάγνωση; Η διάγνωση είναι κλινική και βασίζεται σε: Επισκόπηση πρωκτού Δακτυλική εξέταση Θεραπεία: Η θεραπευτική προσέγγιση εξαρτάται από το μέγεθος, τα συμπτώματα και την αισθητική επιβάρυνση. Συντηρητική αντιμετώπιση σε μικρά και ασυμπτωματικά ράκη Τοπική υγιεινή (πλύσεις με χλιαρό νερό, αποφυγή έντονου σκουπίσματος) Τοπική εφαρμογή αντιφλεγμονωδών και αναπλαστικών αλοιφών Αποφυγή ερεθιστικών σαπουνιών Χειρουργική αφαίρεση σε συμπτωματικά και μεγάλα ράκη Εκτομή δερματικού ράκους υπό τοπική ή μέθη με: Laser Ραδιοσυχνότητες (RF) – ατραυματική μέθοδος Κλασική χειρουργική εκτομή Οδηγία προς ασθενείς με ενοχλήσεις: Σε περίπτωση επίμονου ερεθισμού, ενόχλησης ή αίσθησης “υπόλοιπου δέρματος” μετά την κένωση, ο ασθενής πρέπει να εξετάζεται από χειρουργό πρωκτολόγο για εξατομικευμένη αξιολόγηση και θεραπεία.

Πρόσφατα αντιμετωπίσαμε σοβαρό περιστατικό συστροφής του λεπτού εντέρου ( small bowel volvulus ) που αποτελεί σπάνια αλλά σοβαρή αιτία οξείας κοιλίας, με υψηλά ποσοστά νοσηρότητας και θνητότητας αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα. Συχνά οφείλεται σε συμφύσεις από προηγούμενες επεμβάσεις ή φλεγμονές, προκαλώντας απόφραξη και ισχαιμία του εντέρου.   Περιγραφή περιστατικού Γυναίκα ασθενής (ηλικίας 67 ετών) προσήλθε με έντονο κοιλιακό άλγος, διάταση κοιλίας, ναυτία και έμετο. Κατά την εισαγωγή, παρουσίαζε ταχυκαρδία, υπόταση, pH 7,1 και αυξημένο γαλακτικό οξύ, ενδεικτικά σοβαρής ισχαιμίας. Το pH 7,1 και η γαλακτική οξέωση δείχνουν σοβαρή υποάρδευση ιστών και μεταβολική απορρύθμιση — δηλαδή βαριά σηπτική κατάσταση. Η ασθενής χειρουργήθηκε εντός 6ώρου ως επείγον περιστατικό.     Χειρουργικά ευρήματα Πραγματοποιήθηκε ανοικτή λαπαροτομία μέσης γραμμής και διαπιστώθηκε: Συστροφή του τελικού ειλεού γύρω από ινώδη συμφυσιακή ταινία. Νέκρωση μαύρου χρώματος του τελικού ειλεού (~70 cm) μέχρι την ειλεοτυφλική βαλβίδα. Επέκταση της ισχαιμίας στο τυφλό και το εγγύς ανιόν κόλον.   Επέμβαση που πραγματοποιήσαμε Λύση συμφύσεως και αποσυστροφή του εντέρου. Εντερεκτομή 70 cm νεκρωμένου λεπτού εντέρου. Δεξιά κολεκτομή λόγω συμμετοχής του δεξιού κόλου. Αναστόμωση τελικο-πλάγια ειλεο-εγκάρσια (ileotransverse) με συρραπτικά χειρουργικά εργαλεία. Έλεγχος αιμόστασης, εκτεταμένη πλύση κοιλίας, τοποθέτηση παροχέτευσης, σύγκλειση κατά στρώματα. Μετεγχειρητική πορεία ασθενούς Η ασθενής μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ για παρακολούθηση. Η αιμοδυναμική σταθεροποίηση επετεύχθη εντός 24 ωρών με υγρά, αντιβιοτικά ευρέος φάσματος και υποστήριξη οξυγόνωσης. Η λειτουργία του εντέρου επανήλθε σταδιακά και η έξοδος πραγματοποιήθηκε την 6 η  ημέρα με ομαλή μετεγχειρητική πορεία.   Συμπερασματικά Η συστροφή του λεπτού εντέρου επί συμφύσεως αποτελεί επείγον χειρουργικό συμβάν, με ταχεία εξέλιξη προς ισχαιμία και νέκρωση. Η παρουσία γαλακτικής οξέωσης και χαμηλού pH αποτελεί κακό προγνωστικό δείκτη και απαιτεί άμεση χειρουργική παρέμβαση. Η λαπαροτομία παραμένει η μέθοδος εκλογής σε περιπτώσεις ύποπτης νέκρωσης, καθώς επιτρέπει πλήρη έλεγχο και εκτομή των μη βιώσιμων τμημάτων. Η εκτεταμένη εντερεκτομή και η δεξιά κολεκτομή είναι επιβεβλημένες όταν η ισχαιμία επεκτείνεται στην ειλεοτυφλική περιοχή, με στόχο τη ριζική αφαίρεση του μη βιώσιμου ιστού και την αποκατάσταση της συνέχειας με ασφαλή αναστόμωση. Η έγκαιρη διάγνωση και η άμεση χειρουργική αντιμετώπιση της συστροφής του λεπτού εντέρου επί συμφύσεως είναι καθοριστικές για την επιβίωση του ασθενούς. Η ανοικτή εντερεκτομή και δεξιά κολεκτομή αποτελούν αποτελεσματική και σωτήρια παρέμβαση σε περιπτώσεις εκτεταμένης ισχαιμίας. Η προσεκτική μετεγχειρητική παρακολούθηση και η έγκαιρη υποστήριξη των ζωτικών λειτουργιών οδηγούν σε θετικό αποτέλεσμα ακόμη και σε βαριές περιπτώσεις με έντονη οξέωση.

Το λίπωμα του τυφλού εντέρου είναι ένας καλοήθης όγκος που προέρχεται από τον λιπώδη ιστό του τοιχώματος του εντέρου και εντοπίζεται στο τυφλό έντερο, δηλαδή στο πρώτο τμήμα του παχέος εντέρου, μετά την ειλεοτυφλική βαλβίδα. Το λίπωμα του τυφλού εντέρου είναι σπάνιος αλλά όχι αμελητέος λιπώδης όγκος αφού όταν λάβει μεγάλες διαστάσεις  μπορεί να προκαλέσει απόφραξη, αιμορραγία ή εγκολεασμό. Η θεραπεία είναι κατά κύριο λόγο η χειρουργική αφαίρεση, με άριστη πρόγνωση. Ιστολογικά χαρακτηριστικά λιπώματος τυφλού εντέρου: Πρόκειται για καλοήθη μεσεγχυματικό όγκο που αποτελείται από ώριμα λιποκύτταρα, περιβαλλόμενα από λεπτή ινώδη κάψα. Δημιουργείται από τον ανεξέλεγκτο, αλλά καλοήθη, πολλαπλασιασμό ώριμων λιποκυττάρων που εντοπίζονται κυρίως στον υποβλεννογόνιο ή σπανιότερα, στον ορογόνο χιτώνα του εντέρου. Δεν φαίνεται να υπάρχει σαφής σύνδεση με διατροφή, παχυσαρκία ή φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, αν και ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι χρόνια μικροτραύματα του βλεννογόνου ή χρόνια φλεγμονώδη ερεθίσματα ενδέχεται να ευνοούν την ανάπτυξη τέτοιων βλαβών.   Περιστατικό που αντιμετωπίσαμε: Πρόκειται για 52χρονη γυναίκα με συμπτωματολογία κοιλιακού πόνου δεξιού λαγονίου βόθρου και αιμορραγία στις κενώσεις λόγω διάβρωσης του βλεννογόνου. Η αξονική τομογραφία έδειξε μάζα 7 εκατοστών λιπώδους σύστασης στο τυφλό.   Επεμβατική αντιμετώπιση: Επιλέξαμε την ανοικτή τυφλεκτομή για ταχύτερη πρόσβαση και καλύτερο έλεγχο τυχούσας κακοήθειας. Η πρόσβαση έγινε μέσω δεξιάς παραμεσαίας τομής κοιλίας και αφού απολινώθηκαν τα αγγεία που αιματώνουν το τυφλό (κλάδοι της ειλεοκολικής αρτηρίας), αφαιρέθηκε το τυφλό μαζί με τη σκωληκοειδή απόφυση. Ο ειλεός αναστομώθηκε απευθείας με το ανιόν κόλον (ειλεοκολοαναστόμωση). Μετεγχειρητική πορεία της ασθενούς: Η διάρκεια νοσηλείας στην κλινική ανήλθε σε 10 ημέρες. Την 1η ημέρα χορηγήθηκαν ενδοφλέβια υγρά, αντιβιοτικά, αναλγησία. Την 2 η  μέρα έγινε η έναρξη της σταδιακής σίτισης με υδαρές τροφές και ο ασθενής σηκώθηκε από το κρεβάτι για κινητοποίηση. Την 4 η  μέρα και εξής έγινε επιστροφή σε ελαφριά φυσιολογική δίαιτα και έλεγχος αφόδευσης/αερίων ως σημάδι αποκατάστασης της κινητικότητας εντέρου. Μετά από 10 ημέρες αφαιρεθήκαν τα ράμματα και η ασθενής έλαβε εξιτήριο με αναλυτικές οδηγίες. Μακροπρόθεσμα η ασθενής θα επανέλθει σε πλήρη δραστηριότητα συνήθως μέσα σε 4–6 εβδομάδες από την επέμβαση. Η λειτουργία του εντέρου είναι φυσιολογική, καθώς το υπόλοιπο παχύ έντερο αναλαμβάνει πλήρως την απορροφητική του ικανότητα. Δεν υπάρχει ανάγκη ειδικής δίαιτας, πέρα από μια ήπια προσαρμογή τις πρώτες εβδομάδες.

Τι είναι το τυφλό έντερο; Το τυφλό έντερο αποτελεί το πρώτο τμήμα του παχέος εντέρου, που συνδέεται με το λεπτό έντερο μέσω της ειλεοτυφλικής βαλβίδας. Από το τυφλό έντερο εκφύεται και η σκωληκοειδής απόφυση. Έχει σχήμα σαν σάκο με μέσο μήκος περίπου 6 έως 9 εκατοστά και πλάτος περίπου 7 έως 8 εκατοστά. Είναι το πιο φαρδύ τμήμα του παχέος εντέρου. Τι είναι η συστροφή του τυφλού; Η συστροφή του τυφλού είναι μία σπάνια αιτία εντερικής απόφραξης και σοβαρή αιτία οξείας κοιλίας, κατά την οποία το τυφλό και ενδεχομένως μέρος του ανιόντος παχέος εντέρου περιστρέφονται γύρω από τον επιμήκη άξονά τους, προκαλώντας απόφραξη και πιθανή ισχαιμία. Αντιπροσωπεύει περίπου το 1–3% των περιπτώσεων της εντερικής απόφραξης.   Συμπτώματα: Οξύς, έντονος πόνος στην κάτω δεξιά κοιλιακή χώρα Φούσκωμα, ναυτία, εμετός Δυσκοιλιότητα ή αδυναμία αποβολής αερίων Σημεία περιτονίτιδας (σε προχωρημένα στάδια)   Κύρια αίτια και προδιαθεσικοί παράγοντες: Προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις στην κοιλιακή χώρα που μπορεί να δημιουργήσουν συμφύσεις οι οποίες ευνοούν τη συστροφή. Συγγενείς ανατομικές ανωμαλίες. Σε μερικούς ανθρώπους, το τυφλό δεν είναι καλά προσκολλημένο στο οπίσθιο κοιλιακό τοίχωμα, και μπορεί να κινείται ελεύθερα. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο να «στρίψει» γύρω από τον μεσεντέριο άξονα. Παρατεταμένη δυσκοιλιότητα ή διάταση του εντέρου μπορεί να προκαλέσουν συστροφή. Εγκυμοσύνη. Η διόγκωση της μήτρας μπορεί να μετατοπίσει το τυφλό έντερο και να συμβάλει στη στροφή του. Σε πολύ αδύνατα άτομα με μακριά και κινητά εντερικά τμήματα, μπορεί θεωρητικά να υπάρχει μεγαλύτερη κινητικότητα του τυφλού λόγω έλλειψης ενδοκοιλιακού λίπους που προσφέρει στήριξη.   Αντιμετώπιση: Η αντιμετώπιση είναι επείγουσα, καθώς υπάρχει κίνδυνος νέκρωσης του εντέρου, διάτρησης και σηπτικής καταπληξίας. Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν: Δεξιά ημικολεκτομή με αναστόμωση. Κεκτοπηξία. Σταθεροποίηση του τυφλού στο πλάγιο κοιλιακό τοίχωμα. Απλή αποσυστροφή Το οξύ περιστατικό που αντιμετωπίσαμε Το επείγον περιστατικό που αντιμετωπίσαμε πριν λίγες ημέρες, αφορούσε 60χρονο ασθενή με συστροφή τυφλού εντέρου. Χαρακτηριστικό ήταν το ακτινολογικό εύρημα "εικόνας κόκκου καφέ" που σχετίζεται με συστροφή του παχέος εντέρου. Δηλαδή, στην ακτινογραφία κοιλίας, ο διατεταμένος έλικας του στριμμένου εντέρου εμφανίζεται σαν ένας μεγάλος, λείος σχηματισμός, με δύο κυρτές παρυφές που μοιάζουν με κόκκο καφέ (όπως φαίνεται σε πλάγια προβολή). Η κοιλότητα του "κόκκου" αντιστοιχεί στη γραμμή της συστροφής, όπου τα εντερικά τοιχώματα ακουμπούν μεταξύ τους.   Επικρατέστερο αίτιο για την συστροφή του τυφλού εντέρου του 60χρονου ασθενή μας, πιθανολογούμε ότι ευθύνεται το πολύ χαμηλό σωματικό του βάρος. Στα πολύ αδύνατα άτομα, η έλλειψη σπλαχνικού λίπους μπορεί να επιτρέπει τη μεγαλύτερη κινητικότητα των ενδοκοιλιακών οργάνων, με αποτέλεσμα το τυφλό και το εγγύς παχύ έντερο να παραμένουν κινητά, «αιωρούμενα» στο μεσεντέριο. Αυτή η ανατομική ιδιαιτερότητα ονομάζεται κινητό τυφλό (mobile cecum) και αποτελεί γνωστό προδιαθεσικό παράγοντα για την εμφάνιση συστροφής (cecal volvulus).   Ο ασθενής αντιμετωπίστηκε με χειρουργική αποσυστροφή και καθήλωση του τυφλού. Σε ήπια περιστατικά η  αποσυστροφή και ο ευθειασμός του τυφλού μπορεί να επιτευχθεί και με κολποσκόπηση.   Ο ασθενής παρέμενε στην κλινική για 4 ημέρες για μετεγχειρητική παρακολούθηση, έλαβε σταδιακή σίτιση με καλή εντερική λειτουργία και η ανάρρωση ήταν ομαλή.