Η συστροφή της ωοθήκης αποτελεί επείγουσα γυναικολογική κατάσταση κατά την οποία η ωοθήκη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της, συχνά μαζί με τη σάλπιγγα (συστροφή εξαρτημάτων). Η περιστροφή αυτή οδηγεί σε συμπίεση των αγγείων που τροφοδοτούν την ωοθήκη, προκαλώντας αρχικά διαταραχή της φλεβικής και λεμφικής παροχέτευσης και στη συνέχεια διακοπή της αρτηριακής αιμάτωσης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η συστροφή σχετίζεται με την παρουσία κύστης ή όγκου της ωοθήκης, που αυξάνει το μέγεθος και το βάρος της, καθιστώντας την πιο επιρρεπή σε περιστροφή.   Η κατάσταση θεωρείται επείγον χειρουργικό περιστατικό , καθώς η παρατεταμένη ισχαιμία μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση του ωοθηκικού ιστού και απώλεια της ωοθήκης με πιθανές επιπτώσεις στη γονιμότητα.   Επιδημιολογία Η συστροφή ωοθήκης αντιπροσωπεύει περίπου 2–3% των επειγόντων γυναικολογικών περιστατικών. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, από την παιδική έως την μετεμμηνοπαυσιακή περίοδο, ωστόσο παρατηρείται συχνότερα σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας.   Παθοφυσιολογία Η συστροφή προκαλείται όταν η ωοθήκη περιστρέφεται γύρω από τον ωοθηκικό σύνδεσμο και τον κρεμαστήρα σύνδεσμο της ωοθήκης, όπου βρίσκονται τα αγγεία της. Η εξέλιξη της διαταραχής γίνεται σταδιακά. Παράγοντες κινδύνου Ορισμένες καταστάσεις αυξάνουν την πιθανότητα συστροφής: Κύστεις ωοθηκών μεγαλύτερες από 5 cm Δερμοειδείς κύστεις (ώριμα τερατώματα) Καλοήθεις όγκοι ωοθηκών Ορμονική διέγερση ωοθηκών (π.χ. σε θεραπείες υπογονιμότητας) Εγκυμοσύνη (κυρίως στο πρώτο τρίμηνο) Αυξημένη κινητικότητα της ωοθήκης λόγω μακρύτερων συνδέσμων Προηγούμενα επεισόδια συστροφής Περιστατικό που αντιμετωπίσαμε. Γυναίκα ηλικίας 35 ετών, φυσιολογικού βάρους προσήλθε στην κλινική με ξαφνικό, έντονο πόνο στην κάτω κοιλιακή χώρα εντοπιζόμενος κυρίως στην δεξιά πλευρά. Η ασθενής έκανε εμέτους και αισθανόταν ζάλη, τάση λιποθυμίας και φούσκωμα.   Κατά την κλινική εξέταση υπήρχε μεγάλη ευαισθησία χαμηλά στην κοιλιά και το διακολπικό υπερηχογράφημα έδειξε διογκωμένη ωοθήκη παρουσία κύστης και απουσία ροής αίματος στα ωοθηκικά αγγεία, γεγονός που επιβεβαίωσε την υποψία για συστροφή κύστης ωοθήκης.   Άμεσα οργανώθηκε το χειρουργείο αφού η συστροφή ωοθήκης αποτελεί επείγουσα χειρουργική κατάσταση και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση. Επιλέχθηκε η ανοικτή χειρουργική αντιμετώπιση (Λαπαροτομία) για τον λόγο ότι η κύστη ήταν μεγάλη σε μέγεθος και η μέθοδος αυτή επιτρέπει άμεση και ευρεία πρόσβαση στα όργανα της πυέλου. Πραγματοποιήθηκε αφαίρεση της κύστης - κυστεκτομή, ανάταξη (αποσυστροφή) της ωοθήκης και προσεκτική επαναφορά της στην φυσιολογική της θέση με αποκατάσταση της αιμάτωσης του οργάνου.   Η μετεγχειρητική πορεία της ασθενούς ήταν ομαλή με διάρκεια νοσηλείας 4 ημερών και πλήρη ανάρρωση 6 εβδομάδων.   Τονίζουμε ιδιαίτερα ότι η έγκαιρη και στοχευμένη διάγνωση του περιστατικού, καθώς και η άμεση επεμβατική του αντιμετώπιση ήταν καθοριστικής σημασίας για τη διατήρηση της ωοθηκικής λειτουργίας και της γονιμότητας της ασθενούς.

Οι καρκίνοι του θυρεοειδούς αποτελούν κακοήθειες που ξεκινούν από τα κύτταρα του θυρεοειδούς αδένα. Δεν είναι όλοι ίδιοι καθώς διαφέρουν σημαντικά ως προς τη βιολογική συμπεριφορά, την πρόγνωση και τη θεραπεία τους. Κύριοι τύποι καρκίνου θυρεοειδούς Οι καρκίνοι ταξινομούνται ανάλογα με το κύτταρο από το οποίο προέρχονται σε:   1. Θηλώδης καρκίνος θυρεοειδούς (Papillary Thyroid Carcinoma – PTC) Προέρχεται από τα θυλακιώδη κύτταρα (αυτά που παράγουν θυρεοειδικές ορμόνες). Είναι ο συχνότερος τύπος. Συνήθως εξελίσσεται αργά. Συχνά δίνει μεταστάσεις σε λεμφαδένες τραχήλου, αλλά παρ’ όλα αυτά έχει πολύ καλή πρόγνωση. Εμφανίζεται πιο συχνά σε γυναίκες και σε νεότερες ηλικίες. Ποσοστό εμφάνισης: ≈ 80–85% όλων των καρκίνων θυρεοειδούς   2. Θυλακιώδης καρκίνος θυρεοειδούς (Follicular Thyroid Carcinoma – FTC) Επίσης προέρχεται από θυλακιώδη κύτταρα. Είναι λιγότερο συχνός από τον θηλώδη. Δίνει συχνότερα μεταστάσεις μέσω αίματος (π.χ. οστά, πνεύμονες). Πρόγνωση γενικά καλή, αλλά ελαφρώς χειρότερη από τον θηλώδη. Ποσοστό εμφάνισης: ≈ 10–15%   3. Μυελοειδής καρκίνος θυρεοειδούς (Medullary Thyroid Carcinoma – MTC) Προέρχεται από τα παραθυλακιώδη κύτταρα (κύτταρα C) που παράγουν καλσιτονίνη. Μπορεί να είναι: Σποραδικός ή Κληρονομικός (σύνδρομα MEN2 – γενετική μετάλλαξη RET). Δεν συμπεριφέρεται όπως οι προηγούμενοι και δεν ανταποκρίνεται στο ραδιενεργό ιώδιο. Ποσοστό εμφάνισης: ≈ 3–5%   4. Αναπλαστικός καρκίνος θυρεοειδούς (Anaplastic Thyroid Carcinoma) Πολύ σπάνιος αλλά εξαιρετικά επιθετικός και ταχέως εξελισσόμενος. Εμφανίζεται συνήθως σε μεγαλύτερες ηλικίες. Ποσοστό εμφάνισης: < 2% Διάγνωση του Θηλώδους Καρκίνου Θυρεοειδούς (PTC)   Η διάγνωση βασίζεται σε τρία στάδια: Υπερηχογράφημα θυρεοειδούς Παρακέντηση με λεπτή βελόνη (FNA) Σταδιοποίηση & χαρτογράφηση λεμφαδένων τραχήλου   Ο υπέρηχος αναγνωρίζει τον ύποπτο όζο, η FNA δίνει κυτταρολογική ταυτότητα, η χαρτογράφηση λεμφαδένων δείχνει την έκταση της νόσου στον τράχηλο και η σταδιοποίηση καθορίζει την πρόγνωση και την ανάγκη συμπληρωματικής θεραπείας. Όλη αυτή η διαδικασία επιτρέπει στο χειρουργείο να είναι στοχευμένο και ογκολογικά σωστό, κάτι που εξηγεί γιατί ο θηλώδης καρκίνος, παρότι κακοήθεια, έχει από τις καλύτερες εκβάσεις στην ογκολογία.   Υπερηχογράφημα θυρεοειδούς Το υπερηχογράφημα είναι η πρώτη και πιο σημαντική εξέταση. Δεν θέτει οριστική διάγνωση κακοήθειας, αλλά εκτιμά τον μορφολογικό κίνδυνο ενός όζου. Ο θηλώδης καρκίνος έχει χαρακτηριστική υπερηχογραφική «συμπεριφορά». Οι όζοι είναι συχνά υποηχογενείς, δηλαδή εμφανίζονται πιο σκούροι από τον φυσιολογικό θυρεοειδικό ιστό, επειδή έχουν μεγαλύτερη κυτταροβρίθεια και λιγότερο κολλοειδές. Τα όρια είναι ακανόνιστα ή μικρολοβωτά, υποδηλώνοντας διηθητική ανάπτυξη και όχι απλή καλοήθη συμπίεση των γύρω ιστών. Ένας «οριακά ύποπτος» όζος είναι αυτός που δεν έχει όλα τα κλασικά κακοήθη χαρακτηριστικά αλλά φέρει αρκετά μορφολογικά στοιχεία ώστε ο κίνδυνος να μην θεωρείται χαμηλός. Σε τέτοιους όζους, εφόσον ξεπερνούν συνήθως το 1–1,5 cm, προχωρούμε σε παρακέντηση με λεπτή βελόνη.   Παρακέντηση με λεπτή βελόνη (FNA) Η FNA είναι η εξέταση που ουσιαστικά θέτει τη διάγνωση πριν το χειρουργείο. Διενεργείται με υπερηχογραφική καθοδήγηση ώστε η βελόνη να τοποθετηθεί στο συμπαγές και πιο ύποπτο τμήμα του όζου και όχι σε κυστικές ή νεκρωτικές περιοχές. Λαμβάνονται πολλαπλά δείγματα κυττάρων, τα οποία εξετάζονται από κυτταρολόγο. Το αποτέλεσμα ταξινομείται με το σύστημα Bethesda.   Χαρτογράφηση λεμφαδένων τραχήλου Ο θηλώδης καρκίνος έχει έντονη λεμφοτροπία. Δηλαδή, δίνει συχνά μεταστάσεις σε τραχηλικούς λεμφαδένες, ακόμη και όταν ο πρωτοπαθής όγκος είναι μικρός. Για αυτό, πριν από το χειρουργείο γίνεται λεπτομερής υπερηχογραφική χαρτογράφηση όλων των τραχηλικών λεμφαδενικών διαμερισμάτων, τόσο του κεντρικού (γύρω από τον θυρεοειδή και την τραχεία) όσο και των πλαγίων τραχηλικών περιοχών. Ύποπτοι λεμφαδένες είναι αυτοί που χάνουν τη φυσιολογική λιπώδη πύλη, γίνονται στρογγυλοί αντί ωοειδείς, εμφανίζουν μικροαποτιτανώσεις ή κυστικές περιοχές και παρουσιάζουν παθολογική αγγείωση στην περιφέρεια. Σε τέτοιους λεμφαδένες γίνεται επίσης FNA. Πολύ χρήσιμη είναι η μέτρηση θυρεοσφαιρίνης στο υγρό έκπλυσης της βελόνης· υψηλές τιμές υποδηλώνουν μεταστατικό θυρεοειδικό ιστό. Η χαρτογράφηση καθορίζει αν το χειρουργείο θα περιοριστεί στον θυρεοειδή ή θα χρειαστεί και λεμφαδενικός καθαρισμός.   Σταδιοποίηση (TNM) Η σταδιοποίηση γίνεται μετά τη χειρουργική αφαίρεση και τη βιοψία του παρασκευάσματος, αλλά προεγχειρητικά εκτιμάται κλινικά. Αξιολογούνται τρία στοιχεία: μέγεθος και τοπική επέκταση του όγκου, παρουσία λεμφαδενικών μεταστάσεων και ύπαρξη απομακρυσμένων μεταστάσεων (συνήθως πνεύμονες ή οστά).   Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του καρκίνου θυρεοειδούς είναι ότι η ηλικία του ασθενούς παίζει ρόλο στη σταδιοποίηση. Άτομα κάτω των 55 ετών ταξινομούνται σε χαμηλότερα στάδια ακόμη και με λεμφαδενικές μεταστάσεις, επειδή η πρόγνωση παραμένει εξαιρετική.     Επεμβατική θεραπεία του Θηλώδους Καρκίνου Θυρεοειδούς (PTC) Ο θηλώδης καρκίνος θυρεοειδούς αντιμετωπίζεται πρωτίστως χειρουργικά και η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί τη βασική ογκολογική επέμβαση στις περισσότερες κλινικά σημαντικές περιπτώσεις. Στόχος δεν είναι απλώς η αφαίρεση του αδένα, αλλά η ριζική εκρίζωση της νόσου, η σωστή σταδιοποίηση και η διευκόλυνση της μετεγχειρητικής παρακολούθησης.   Η επέμβαση πραγματοποιείται με γενική αναισθησία μέσω εγκάρσιας τομής χαμηλά στον τράχηλο. Κρίσιμο σημείο της επέμβασης είναι η αναγνώριση και διαφύλαξη των παλίνδρομων λαρυγγικών νεύρων, τα οποία κινούν τις φωνητικές χορδές. Ο τραυματισμός τους μπορεί να προκαλέσει βράγχος φωνής ή ακόμη και αναπνευστική δυσχέρεια. Για τον λόγο αυτό συχνά χρησιμοποιείται διεγχειρητική νευροπαρακολούθηση. Εξίσου σημαντική είναι η διατήρηση της αιμάτωσης των παραθυρεοειδών αδένων, που ρυθμίζουν το ασβέστιο.   Σε ασθενείς με τεκμηριωμένες λεμφαδενικές μεταστάσεις ή ισχυρή υποψία από τη χαρτογράφηση, η θυρεοειδεκτομή συνδυάζεται με λεμφαδενικό καθαρισμό του κεντρικού ή/και πλαγίου τραχηλικού διαμερίσματος.   Μετεγχειρητικά, ο ασθενής παρακολουθείται για αιμορραγία τραχήλου (σπάνια αλλά επείγουσα επιπλοκή), μεταβολές φωνής και επίπεδα ασβεστίου. Χορηγείται δια βίου θυροξίνη, όχι μόνο ως ορμονική υποκατάσταση αλλά και για καταστολή της TSH, καθώς η TSH μπορεί να διεγείρει υπολειμματικά καρκινικά κύτταρα.   Συνολικά, όταν η επέμβαση εκτελείται από εξειδικευμένη ομάδα, η ολική θυρεοειδεκτομή είναι ασφαλής και αποτελεί το θεμέλιο της θεραπείας, εξασφαλίζοντας πολύ υψηλά ποσοστά ίασης στον θηλώδη καρκίνο θυρεοειδούς.

Τι είναι η νόσος Graves & που οφείλεται; Η νόσος Graves είναι μια αυτοάνοση διαταραχή του θυρεοειδούς που προκαλεί υπερθυρεοειδισμό (υπερβολική παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών T3/T4). Αποτελεί τη συχνότερη αιτία υπερθυρεοειδισμού σε ενήλικες και χαρακτηρίζεται συχνά —αλλά όχι πάντα— από οφθαλμοπάθεια Graves. Η νόσος Graves είναι μια αυτοάνοση υπερδραστηριότητα του θυρεοειδούς που οφείλεται σε διεγερτικά αντισώματα έναντι του υποδοχέα TSH. Έχει γενετική βάση, επηρεάζεται από περιβαλλοντικούς παράγοντες και αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με σύγχρονες θεραπείες.   Στη νόσο Graves το ανοσοποιητικό παράγει αυτοαντισώματα (TRAb/TSI) που συνδέονται με τον υποδοχέα TSH στον θυρεοειδή. Τα αντισώματα μιμούνται την TSH και αναγκάζουν τον θυρεοειδή να δουλεύει συνεχώς, με αποτέλεσμα την υπερπαραγωγή Τ3/Τ4 και διάχυτη βρογχοκήλη. Η ίδια αυτοάνοση αντίδραση μπορεί να στοχεύσει και ιστούς γύρω από τα μάτια, προκαλώντας οφθαλμοπάθεια.   Γιατί ενεργοποιείται αυτή η αντίδραση; Δεν υπάρχει μία μοναδική αιτία, αλλά είναι πολυπαραγοντική και μπορεί να σχετίζεται με: Γενετική προδιάθεση Περιβαλλοντικοί παράγοντες: κάπνισμα (ισχυρότερος), στρες, λοιμώξεις, υπερβολικό ιώδιο Ορμονικοί παράγοντες: πολύ συχνότερη σε γυναίκες, συχνά ηλικίας 20–50 ετών Μετά την κύηση σε ορισμένες περιπτώσεις Ποια είναι η Διάγνωση της Νόσου Graves Η διάγνωση της Νόσου Graves βασίζεται σε συνδυασμό κλινικής εικόνας, ορμονικών εξετάσεων και ανοσολογικών δεικτών, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται απεικονιστικές εξετάσεις.   Κλινική Υποψία Ιστορικό και εξέταση με ευρήματα υπερθυρεοειδισμού: ταχυκαρδία, τρόμος, απώλεια βάρους, δυσανεξία στη ζέστη διάχυτη βρογχοκήλη ενδεχομένως σημεία οφθαλμοπάθειας Graves (εξόφθαλμος, ερεθισμός, διπλωπία) σπανιότερα προκνημιαίο μυξοίδημα   Εργαστηριακές εξετάσεις (Θυρεοειδικές Ορμόνες) Βασικές εξετάσεις: TSH ↓ (πολύ χαμηλή ή μη ανιχνεύσιμη) Ελεύθερη T4 ↑ Συχνά και ελεύθερη T3 ↑ (μερικές φορές μόνο Τ3 αυξημένη → T3-θυρεοτοξίκωση) Αυτό επιβεβαιώνει υπερθυρεοειδισμό, αλλά όχι ακόμη την αιτία του.   Ανοσολογικοί Δείκτες (ειδικοί για Graves) Ανίχνευση αυτοαντισωμάτων έναντι του υποδοχέα της TSH: TRAb (TSH Receptor Antibodies) ή TSI (Thyroid Stimulating Immunoglobulins) Θετικά → ισχυρή επιβεβαίωση Νόσου Graves.   Απεικονιστικός έλεγχος (όταν χρειάζεται) Δεν απαιτείται πάντα. Χρησιμοποιείται όταν η διάγνωση δεν είναι σαφής. ✔ Υπερηχογράφημα θυρεοειδούς ✔ Σπινθηρογράφημα θυρεοειδούς Συντηρητική Θεραπεία της Νόσου Graves Η συντηρητική θεραπεία της Νόσου Graves στηρίζεται στα αντιθυρεοειδικά φάρμακα (ATD), τα οποία μειώνουν την παραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών και στοχεύουν στη ύφεση της νόσου χωρίς οριστική καταστροφή ή αφαίρεση του θυρεοειδούς. Η συντηρητική θεραπεία της νόσου Graves με αντιθυρεοειδικά φάρμακα είναι αποτελεσματική πρώτη επιλογή, οδηγεί σε ύφεση σε σημαντικό ποσοστό ασθενών, απαιτεί όμως σωστή επιλογή φαρμάκου, στενή εργαστηριακή παρακολούθηση και επαγρύπνηση για σπάνιες αλλά σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Χειρουργική Θεραπεία της Νόσου Graves - Ολική Θυρεοειδεκτομή Η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί μια από τις οριστικές θεραπείες της Νόσου Graves και συνίσταται στη χειρουργική αφαίρεση όλου του θυρεοειδικού αδένα, εξαλείφοντας την πηγή υπερπαραγωγής θυρεοειδικών ορμονών. Μετά την επέμβαση ο ασθενής χρειάζεται διά βίου θυροξίνη (ορμονική υποκατάσταση).   Πότε ενδείκνυται; Η χειρουργική θεραπεία προτιμάται σε περιπτώσεις όπως: Μεγάλη διάχυτη βρογχοκήλη ή συμπίεση τραχείας / δυσκολία στην αναπνοή / κατάποση Ύπαρξη οζιδίων ή υποψία κακοήθειας Υποτροπή της νόσου μετά από αντιθυρεοειδικά φάρμακα Αντένδειξη ή μη αποδοχή ραδιενεργού ιωδίου Κύηση (σε αποτυχία φαρμάκων) Σοβαρή οφθαλμοπάθεια Graves Ασθενείς που επιθυμούν άμεσο και οριστικό αποτέλεσμα   Πλεονεκτήματα Χειρουργικής Θεραπείας Άμεση και οριστική θεραπεία Καμία έκθεση σε ραδιενεργό υλικό Καλύτερη επιλογή σε σοβαρή οφθαλμοπάθεια Χαμηλό ποσοστό υποτροπής (ουσιαστικά μηδενικό όταν η αφαίρεση είναι πλήρης)     Η ολική θυρεοειδεκτομή είναι ασφαλής και αποτελεσματική οριστική θεραπεία για τη νόσο Graves, ιδιαίτερα όταν υπάρχει μεγάλη βρογχοκήλη, υποτροπές, σοβαρή οφθαλμοπάθεια ή αντένδειξη στο ραδιενεργό ιώδιο. Απαιτεί σωστή προεγχειρητική προετοιμασία και εμπειρία χειρουργού για ελαχιστοποίηση των επιπλοκών.

Τι είναι τα πρωκτικά δερματικά ράκη; Τα πρωκτικά δερματικά ράκη αποτελούν καλοήθεις υπερτροφίες του πρωκτικού βλεννογόνου, οι οποίες υπό χρόνια μηχανική ή φλεγμονώδη επιβάρυνση υφίστανται δερματοποίηση και αναδύονται εξωτερικά ως μακρόστενες, μαλακές πτυχώσεις δέρματος, μήκους συνήθως μερικών εκατοστών. Εντοπίζονται έξω από την οδοντωτή γραμμή, στερούνται αυξημένης αγγείωσης (σε αντίθεση με τις αιμορροΐδες) και δεν αιμορραγούν. Παρότι δεν αποτελούν νεοπλασία ούτε ενέχουν κίνδυνο κακοήθειας, μπορεί να προκαλέσουν σημαντική δυσφορία και υποβάθμιση ποιότητας ζωής, δηλ. να προκαλέσουν αισθητική ή λειτουργική ενόχληση, ειδικά εάν είναι μεγάλα ή πολλαπλά. Ποιες πρωκτικές ενοχλήσεις προκαλούν; Τα δερματικά ράκη μπορεί να είναι ασυμπτωματικά ή να προκαλούν: Αίσθημα πίεσης ή ξένου σώματος στην περιοχή του πρωκτού Δυσκολία καθαρισμού μετά την κένωση (αύξηση υπολειμμάτων κοπράνων) Έκκριση βλέννας ή ερεθισμό Κνησμό Ήπιο άλγος κατά την κίνηση ή την κένωση Σε περιπτώσεις μεγάλης υπερτροφίας: αντιαισθητική εμφάνιση και ψυχολογική επιβάρυνση Δεν προκαλούν αιμορραγία, εκτός εάν συνυπάρχει άλλη πάθηση. Αίτια εμφάνισης Τα πρωκτικά δερματικά ράκη αναπτύσσονται συνήθως ως αποτέλεσμα: Χρόνιας διαστολής ή φλεγμονής του πρωκτού Πρότερης χειρουργικής επέμβασης – αιμορροϊδεκτομής ή laser αιμορροϊδοπλαστικής Προηγηθείσας θρόμβωσης ή πρόπτωσης αιμορροϊδικών όζων Χρόνιου πρωκτικού κνησμού ή εκδορών Μεταφλεγμονωδών αλλοιώσεων μετά από ραγάδα δακτυλίου Παχυσαρκίας, δυσκοιλιότητας ή επίμονης διάρροιας Κακής υγιεινής της περιοχής Επιβαρυντικοί παράγοντες: Καθιστική ζωή, εγκυμοσύνη, τοπικοί τραυματισμοί, υπερβολικό σκούπισμα, υψηλή εφίδρωση. Πως γίνεται η διάγνωση; Η διάγνωση είναι κλινική και βασίζεται σε: Επισκόπηση πρωκτού Δακτυλική εξέταση Θεραπεία: Η θεραπευτική προσέγγιση εξαρτάται από το μέγεθος, τα συμπτώματα και την αισθητική επιβάρυνση. Συντηρητική αντιμετώπιση σε μικρά και ασυμπτωματικά ράκη Τοπική υγιεινή (πλύσεις με χλιαρό νερό, αποφυγή έντονου σκουπίσματος) Τοπική εφαρμογή αντιφλεγμονωδών και αναπλαστικών αλοιφών Αποφυγή ερεθιστικών σαπουνιών Χειρουργική αφαίρεση σε συμπτωματικά και μεγάλα ράκη Εκτομή δερματικού ράκους υπό τοπική ή μέθη με: Laser Ραδιοσυχνότητες (RF) – ατραυματική μέθοδος Κλασική χειρουργική εκτομή Οδηγία προς ασθενείς με ενοχλήσεις: Σε περίπτωση επίμονου ερεθισμού, ενόχλησης ή αίσθησης “υπόλοιπου δέρματος” μετά την κένωση, ο ασθενής πρέπει να εξετάζεται από χειρουργό πρωκτολόγο για εξατομικευμένη αξιολόγηση και θεραπεία.

Πρόσφατα αντιμετωπίσαμε σοβαρό περιστατικό συστροφής του λεπτού εντέρου ( small bowel volvulus ) που αποτελεί σπάνια αλλά σοβαρή αιτία οξείας κοιλίας, με υψηλά ποσοστά νοσηρότητας και θνητότητας αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα. Συχνά οφείλεται σε συμφύσεις από προηγούμενες επεμβάσεις ή φλεγμονές, προκαλώντας απόφραξη και ισχαιμία του εντέρου.   Περιγραφή περιστατικού Γυναίκα ασθενής (ηλικίας 67 ετών) προσήλθε με έντονο κοιλιακό άλγος, διάταση κοιλίας, ναυτία και έμετο. Κατά την εισαγωγή, παρουσίαζε ταχυκαρδία, υπόταση, pH 7,1 και αυξημένο γαλακτικό οξύ, ενδεικτικά σοβαρής ισχαιμίας. Το pH 7,1 και η γαλακτική οξέωση δείχνουν σοβαρή υποάρδευση ιστών και μεταβολική απορρύθμιση — δηλαδή βαριά σηπτική κατάσταση. Η ασθενής χειρουργήθηκε εντός 6ώρου ως επείγον περιστατικό.     Χειρουργικά ευρήματα Πραγματοποιήθηκε ανοικτή λαπαροτομία μέσης γραμμής και διαπιστώθηκε: Συστροφή του τελικού ειλεού γύρω από ινώδη συμφυσιακή ταινία. Νέκρωση μαύρου χρώματος του τελικού ειλεού (~70 cm) μέχρι την ειλεοτυφλική βαλβίδα. Επέκταση της ισχαιμίας στο τυφλό και το εγγύς ανιόν κόλον.   Επέμβαση που πραγματοποιήσαμε Λύση συμφύσεως και αποσυστροφή του εντέρου. Εντερεκτομή 70 cm νεκρωμένου λεπτού εντέρου. Δεξιά κολεκτομή λόγω συμμετοχής του δεξιού κόλου. Αναστόμωση τελικο-πλάγια ειλεο-εγκάρσια (ileotransverse) με συρραπτικά χειρουργικά εργαλεία. Έλεγχος αιμόστασης, εκτεταμένη πλύση κοιλίας, τοποθέτηση παροχέτευσης, σύγκλειση κατά στρώματα. Μετεγχειρητική πορεία ασθενούς Η ασθενής μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ για παρακολούθηση. Η αιμοδυναμική σταθεροποίηση επετεύχθη εντός 24 ωρών με υγρά, αντιβιοτικά ευρέος φάσματος και υποστήριξη οξυγόνωσης. Η λειτουργία του εντέρου επανήλθε σταδιακά και η έξοδος πραγματοποιήθηκε την 6 η  ημέρα με ομαλή μετεγχειρητική πορεία.   Συμπερασματικά Η συστροφή του λεπτού εντέρου επί συμφύσεως αποτελεί επείγον χειρουργικό συμβάν, με ταχεία εξέλιξη προς ισχαιμία και νέκρωση. Η παρουσία γαλακτικής οξέωσης και χαμηλού pH αποτελεί κακό προγνωστικό δείκτη και απαιτεί άμεση χειρουργική παρέμβαση. Η λαπαροτομία παραμένει η μέθοδος εκλογής σε περιπτώσεις ύποπτης νέκρωσης, καθώς επιτρέπει πλήρη έλεγχο και εκτομή των μη βιώσιμων τμημάτων. Η εκτεταμένη εντερεκτομή και η δεξιά κολεκτομή είναι επιβεβλημένες όταν η ισχαιμία επεκτείνεται στην ειλεοτυφλική περιοχή, με στόχο τη ριζική αφαίρεση του μη βιώσιμου ιστού και την αποκατάσταση της συνέχειας με ασφαλή αναστόμωση. Η έγκαιρη διάγνωση και η άμεση χειρουργική αντιμετώπιση της συστροφής του λεπτού εντέρου επί συμφύσεως είναι καθοριστικές για την επιβίωση του ασθενούς. Η ανοικτή εντερεκτομή και δεξιά κολεκτομή αποτελούν αποτελεσματική και σωτήρια παρέμβαση σε περιπτώσεις εκτεταμένης ισχαιμίας. Η προσεκτική μετεγχειρητική παρακολούθηση και η έγκαιρη υποστήριξη των ζωτικών λειτουργιών οδηγούν σε θετικό αποτέλεσμα ακόμη και σε βαριές περιπτώσεις με έντονη οξέωση.

Το λίπωμα του τυφλού εντέρου είναι ένας καλοήθης όγκος που προέρχεται από τον λιπώδη ιστό του τοιχώματος του εντέρου και εντοπίζεται στο τυφλό έντερο, δηλαδή στο πρώτο τμήμα του παχέος εντέρου, μετά την ειλεοτυφλική βαλβίδα. Το λίπωμα του τυφλού εντέρου είναι σπάνιος αλλά όχι αμελητέος λιπώδης όγκος αφού όταν λάβει μεγάλες διαστάσεις  μπορεί να προκαλέσει απόφραξη, αιμορραγία ή εγκολεασμό. Η θεραπεία είναι κατά κύριο λόγο η χειρουργική αφαίρεση, με άριστη πρόγνωση. Ιστολογικά χαρακτηριστικά λιπώματος τυφλού εντέρου: Πρόκειται για καλοήθη μεσεγχυματικό όγκο που αποτελείται από ώριμα λιποκύτταρα, περιβαλλόμενα από λεπτή ινώδη κάψα. Δημιουργείται από τον ανεξέλεγκτο, αλλά καλοήθη, πολλαπλασιασμό ώριμων λιποκυττάρων που εντοπίζονται κυρίως στον υποβλεννογόνιο ή σπανιότερα, στον ορογόνο χιτώνα του εντέρου. Δεν φαίνεται να υπάρχει σαφής σύνδεση με διατροφή, παχυσαρκία ή φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, αν και ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι χρόνια μικροτραύματα του βλεννογόνου ή χρόνια φλεγμονώδη ερεθίσματα ενδέχεται να ευνοούν την ανάπτυξη τέτοιων βλαβών.   Περιστατικό που αντιμετωπίσαμε: Πρόκειται για 52χρονη γυναίκα με συμπτωματολογία κοιλιακού πόνου δεξιού λαγονίου βόθρου και αιμορραγία στις κενώσεις λόγω διάβρωσης του βλεννογόνου. Η αξονική τομογραφία έδειξε μάζα 7 εκατοστών λιπώδους σύστασης στο τυφλό.   Επεμβατική αντιμετώπιση: Επιλέξαμε την ανοικτή τυφλεκτομή για ταχύτερη πρόσβαση και καλύτερο έλεγχο τυχούσας κακοήθειας. Η πρόσβαση έγινε μέσω δεξιάς παραμεσαίας τομής κοιλίας και αφού απολινώθηκαν τα αγγεία που αιματώνουν το τυφλό (κλάδοι της ειλεοκολικής αρτηρίας), αφαιρέθηκε το τυφλό μαζί με τη σκωληκοειδή απόφυση. Ο ειλεός αναστομώθηκε απευθείας με το ανιόν κόλον (ειλεοκολοαναστόμωση). Μετεγχειρητική πορεία της ασθενούς: Η διάρκεια νοσηλείας στην κλινική ανήλθε σε 10 ημέρες. Την 1η ημέρα χορηγήθηκαν ενδοφλέβια υγρά, αντιβιοτικά, αναλγησία. Την 2 η  μέρα έγινε η έναρξη της σταδιακής σίτισης με υδαρές τροφές και ο ασθενής σηκώθηκε από το κρεβάτι για κινητοποίηση. Την 4 η  μέρα και εξής έγινε επιστροφή σε ελαφριά φυσιολογική δίαιτα και έλεγχος αφόδευσης/αερίων ως σημάδι αποκατάστασης της κινητικότητας εντέρου. Μετά από 10 ημέρες αφαιρεθήκαν τα ράμματα και η ασθενής έλαβε εξιτήριο με αναλυτικές οδηγίες. Μακροπρόθεσμα η ασθενής θα επανέλθει σε πλήρη δραστηριότητα συνήθως μέσα σε 4–6 εβδομάδες από την επέμβαση. Η λειτουργία του εντέρου είναι φυσιολογική, καθώς το υπόλοιπο παχύ έντερο αναλαμβάνει πλήρως την απορροφητική του ικανότητα. Δεν υπάρχει ανάγκη ειδικής δίαιτας, πέρα από μια ήπια προσαρμογή τις πρώτες εβδομάδες.

Τι είναι το τυφλό έντερο; Το τυφλό έντερο αποτελεί το πρώτο τμήμα του παχέος εντέρου, που συνδέεται με το λεπτό έντερο μέσω της ειλεοτυφλικής βαλβίδας. Από το τυφλό έντερο εκφύεται και η σκωληκοειδής απόφυση. Έχει σχήμα σαν σάκο με μέσο μήκος περίπου 6 έως 9 εκατοστά και πλάτος περίπου 7 έως 8 εκατοστά. Είναι το πιο φαρδύ τμήμα του παχέος εντέρου. Τι είναι η συστροφή του τυφλού; Η συστροφή του τυφλού είναι μία σπάνια αιτία εντερικής απόφραξης και σοβαρή αιτία οξείας κοιλίας, κατά την οποία το τυφλό και ενδεχομένως μέρος του ανιόντος παχέος εντέρου περιστρέφονται γύρω από τον επιμήκη άξονά τους, προκαλώντας απόφραξη και πιθανή ισχαιμία. Αντιπροσωπεύει περίπου το 1–3% των περιπτώσεων της εντερικής απόφραξης.   Συμπτώματα: Οξύς, έντονος πόνος στην κάτω δεξιά κοιλιακή χώρα Φούσκωμα, ναυτία, εμετός Δυσκοιλιότητα ή αδυναμία αποβολής αερίων Σημεία περιτονίτιδας (σε προχωρημένα στάδια)   Κύρια αίτια και προδιαθεσικοί παράγοντες: Προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις στην κοιλιακή χώρα που μπορεί να δημιουργήσουν συμφύσεις οι οποίες ευνοούν τη συστροφή. Συγγενείς ανατομικές ανωμαλίες. Σε μερικούς ανθρώπους, το τυφλό δεν είναι καλά προσκολλημένο στο οπίσθιο κοιλιακό τοίχωμα, και μπορεί να κινείται ελεύθερα. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο να «στρίψει» γύρω από τον μεσεντέριο άξονα. Παρατεταμένη δυσκοιλιότητα ή διάταση του εντέρου μπορεί να προκαλέσουν συστροφή. Εγκυμοσύνη. Η διόγκωση της μήτρας μπορεί να μετατοπίσει το τυφλό έντερο και να συμβάλει στη στροφή του. Σε πολύ αδύνατα άτομα με μακριά και κινητά εντερικά τμήματα, μπορεί θεωρητικά να υπάρχει μεγαλύτερη κινητικότητα του τυφλού λόγω έλλειψης ενδοκοιλιακού λίπους που προσφέρει στήριξη.   Αντιμετώπιση: Η αντιμετώπιση είναι επείγουσα, καθώς υπάρχει κίνδυνος νέκρωσης του εντέρου, διάτρησης και σηπτικής καταπληξίας. Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν: Δεξιά ημικολεκτομή με αναστόμωση. Κεκτοπηξία. Σταθεροποίηση του τυφλού στο πλάγιο κοιλιακό τοίχωμα. Απλή αποσυστροφή Το οξύ περιστατικό που αντιμετωπίσαμε Το επείγον περιστατικό που αντιμετωπίσαμε πριν λίγες ημέρες, αφορούσε 60χρονο ασθενή με συστροφή τυφλού εντέρου. Χαρακτηριστικό ήταν το ακτινολογικό εύρημα "εικόνας κόκκου καφέ" που σχετίζεται με συστροφή του παχέος εντέρου. Δηλαδή, στην ακτινογραφία κοιλίας, ο διατεταμένος έλικας του στριμμένου εντέρου εμφανίζεται σαν ένας μεγάλος, λείος σχηματισμός, με δύο κυρτές παρυφές που μοιάζουν με κόκκο καφέ (όπως φαίνεται σε πλάγια προβολή). Η κοιλότητα του "κόκκου" αντιστοιχεί στη γραμμή της συστροφής, όπου τα εντερικά τοιχώματα ακουμπούν μεταξύ τους.   Επικρατέστερο αίτιο για την συστροφή του τυφλού εντέρου του 60χρονου ασθενή μας, πιθανολογούμε ότι ευθύνεται το πολύ χαμηλό σωματικό του βάρος. Στα πολύ αδύνατα άτομα, η έλλειψη σπλαχνικού λίπους μπορεί να επιτρέπει τη μεγαλύτερη κινητικότητα των ενδοκοιλιακών οργάνων, με αποτέλεσμα το τυφλό και το εγγύς παχύ έντερο να παραμένουν κινητά, «αιωρούμενα» στο μεσεντέριο. Αυτή η ανατομική ιδιαιτερότητα ονομάζεται κινητό τυφλό (mobile cecum) και αποτελεί γνωστό προδιαθεσικό παράγοντα για την εμφάνιση συστροφής (cecal volvulus).   Ο ασθενής αντιμετωπίστηκε με χειρουργική αποσυστροφή και καθήλωση του τυφλού. Σε ήπια περιστατικά η  αποσυστροφή και ο ευθειασμός του τυφλού μπορεί να επιτευχθεί και με κολποσκόπηση.   Ο ασθενής παρέμενε στην κλινική για 4 ημέρες για μετεγχειρητική παρακολούθηση, έλαβε σταδιακή σίτιση με καλή εντερική λειτουργία και η ανάρρωση ήταν ομαλή.

Η κοιλιοπλαστική είναι μια χειρουργική επέμβαση που αποσκοπεί στην αισθητική αλλά και στην λειτουργική βελτίωση της κοιλιακής περιοχής, αφαιρώντας την περίσσεια δέρματος και λίπους και συσφίγγοντας τους χαλαρούς κοιλιακούς μύες. Η κοιλιοπλαστική συνήθως προτείνεται στις εξής περιπτώσεις: Μετά από σημαντική απώλεια βάρους όπου υπάρχει περίσσεια, χαλαρού δέρματος που δεν μπορεί να υποχωρήσει φυσιολογικά. Ο κατάλληλος χρόνος είναι όταν το άτομο έχει σταθερό βάρος. Μετά από εγκυμοσύνη: Οι κοιλιακοί μύες και το δέρμα έχουν τεντωθεί και δεν επανέρχονται στην αρχική τους κατάσταση. Σε περιπτώσεις κληρονομικής χαλάρωσης. Μερικοί άνθρωποι έχουν προδιάθεση για δερματική χαλάρωση ή εναπόθεση λίπους στην κοιλιακή χώρα. Σε ύπαρξη κοιλιοκήλης - ομφαλοκήλης ή διάστασης των ορθών κοιλιακών μυών όπου η κοιλιοπλαστική μπορεί να συνδυαστεί με αποκατάσταση της κήλης και των μυών.     Μπορεί να συνδυαστεί η κοιλιοπλαστική με την αποκατάσταση ομφαλοκήλης στον ίδιο χειρουργικό χρόνο; Ναι, μπορεί να συνδυαστεί με ασφάλεια η κοιλιοπλαστική με την αποκατάσταση ομφαλοκήλης στην ίδια χειρουργική συνεδρία. Μάλιστα, αυτός ο συνδυασμός είναι πολύ συχνός στην πράξη και έχει συγκεκριμένα ιατρικά και λειτουργικά πλεονεκτήματα.   Η Χειρουργική προσέγγιση περιλαμβάνει: Αφαίρεση της κήλης, καθαρισμός συμφύσεων και επανατοποθέτηση του εντέρου στην κοιλιά. Κλείσιμο του χάσματος στο κοιλιακό τοίχωμα με ράμματα ή και πλέγμα. Κοιλιοπλαστική με αφαίρεση της περίσσειας δέρματος - λίπους και σύσφιξη των χαλαρωμένων κοιλιακών μυών. Νέα δημιουργία θέσης για τον ομφαλό, εάν χρειαστεί.   Πλεονεκτήματα του συνδυασμού κοιλιοπλαστικής με ταυτόχρονη αποκατάσταση ομφαλοκήλης: Ενιαία αναισθησία και χειρουργείο. Καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα: Η τομή της κοιλιοπλαστικής καλύπτει την ουλή της αποκατάστασης της κήλης. Καλύτερη λειτουργική αποκατάσταση: Οι κοιλιακοί μύες υποστηρίζονται καλύτερα όταν αποκαθίστανται μαζί με την κήλη. Λιγότερη συνολική περίοδος αποθεραπείας (σε σχέση με δύο ξεχωριστά χειρουργεία).   Συμπέρασμα: Η συνδυασμένη επέμβαση είναι όχι μόνο εφικτή, αλλά και πολλές φορές ενδεδειγμένη, αρκεί να γίνεται από εξειδικευμένο χειρουργό. Παρέχει καλύτερο αισθητικό και λειτουργικό αποτέλεσμα με λιγότερη ταλαιπωρία για τον ασθενή σε σύγκριση με δύο ξεχωριστά χειρουργεία. Επέμβαση κοιλιοπλαστικής και αποκατάσταση ομφαλοκήλης στον ίδιο χρόνο από τον Χειρουργό κ. Κουμεντάκη

Πρόσφατα αντιμετωπίσαμε ένα επικίνδυνο χειρουργικό συμβάν σε νεαρό ασθενή ο οποίος προσήλθε με περιτονίτιδα από ρήξη της σκωληκοειδούς απόφυσης. Η περιτονίτιδα από ρήξη της σκωληκοειδούς απόφυσης είναι μια σοβαρή και δυνητικά απειλητική για τη ζωή κατάσταση, που απαιτεί άμεση χειρουργική παρέμβαση. Το πιο συχνό αίτιο περιτονίτιδας είναι οι διατρήσεις που σχετίζονται με τη σκωληκοειδίτιδα, την εκκολπωματίτιδα ή το πεπτικό έλκος. Η σκωληκοειδίτιδα είναι η φλεγμονή της σκωληκοειδούς απόφυσης. Αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, μπορεί να σπάσει (ρήξη), προκαλώντας τη διασπορά περιεχομένων του εντέρου στην περιτοναϊκή κοιλότητα, οδηγώντας σε περιτονίτιδα, δηλαδή φλεγμονή του περιτοναίου (της μεμβράνης που επικαλύπτει τα κοιλιακά όργανα και την κοιλότητα της κοιλιάς). Ποια είναι τα συμπτώματα περιτονίτιδας από ρήξη σκωληκοειδούς: Έντονος, διάχυτος κοιλιακός πόνος Πυρετός, ρίγη Ναυτία, έμετος Ταχυκαρδία Ευαισθησία και ακαμψία στην κοιλιά Ενδεχομένως σηψαιμία (σε προχωρημένα στάδια) Στην περίπτωση του νεαρού μας ασθενή, παρότι είχε συμπτώματα σκωληκοειδίτιδας από 5ημέρου και επισκέφτηκε 2 φορές άλλες μονάδες υγείας, δεν διεγνώσθη η σοβαρότητα της κατάστασής του και η ρήξη της σκωληκοειδούς απόφυσης. Όταν προσήλθε σε εμάς, άμεσα διαγνώσαμε την επείγουσα κατάσταση του περιστατικού και φροντίσαμε την άμεση εισαγωγή του στην χειρουργική κλινική όπου και πραγματοποιήσαμε χειρουργείο με συμφυσιόλυση λαπαροσκοπικά. Η λαπαροσκοπική σκωληκοειδεκτομή είναι πλέον η προτιμώμενη μέθοδος αντιμετώπισης, ακόμα και σε περίπτωση ρήξης, (εφόσον η κατάσταση του ασθενούς το επιτρέπει). Πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής μεθόδου: Μικρότερες τομές (3 μικρές) Λιγότερος μετεγχειρητικός πόνος Ταχύτερη ανάρρωση Μικρότερος κίνδυνος μετεγχειρητικών λοιμώξεων Καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα   Ο ασθενής μας παρέμεινε για νοσηλεία 2 ημέρες υπό ενδοφλέβια αντιβίωση, σωλήνα παροχέτευσης και σταδιακή επανασίτιση. Έλαβε εξιτήριο πήρε την 3η ημέρα.

Το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα (ΒΚΚ), γνωστό και ως basal cell carcinoma (BCC), αποτελεί τον πιο συχνό τύπο καρκίνου του δέρματος, ο οποίος εξελίσσεται αργά και σπάνια δίνει μεταστάσεις. Αναπτύσσεται στα βασικά κύτταρα της επιδερμίδας και εμφανίζεται στο τριχωτό της κεφαλής, στο πρόσωπο, στον λαιμό, στους βραχίονες και γενικότερα στις περιοχές που εκτίθενται στον ήλιο. Στην περίπτωση της 74χρονης ασθενούς μας, το Βασικοκυτταρικό καρκίνωμα εντοπίζεται στον αριστερό βραχίονα, προκαλώντας δερματική αλλοίωση διαστάσεων 8,7 x 7 x 3,2 εκατοστών. Σύμφωνα με την ιστοπαθολογική μελέτη η αλλοίωση ήταν κυρίως οζώδους τύπου και σε μικρή αναλογία μικροοζώδους, βασικοπλακώδους και διηθητικού τύπου, δηλαδή με τάση να εισχωρεί βαθύτερα στους ιστούς, γεγονός που απαιτεί άμεση και προσεκτική χειρουργική αφαίρεση. Την βλάβη την αντιμετωπίσαμε χειρουργικά, αφαιρώντας τον όγκο μαζί με περιθώριο υγιούς ιστού, δηλαδή ο καρκίνος αφαιρέθηκε πλήρως και δεν βρέθηκαν καρκινικά κύτταρα στα όρια του δείγματος. Το έλλειμμα του ιστού αντιμετωπίστηκε με πλαστική αποκατάσταση με τοπικό κρημνό, δηλαδή με μετακίνηση παρακείμενου δέρματος ώστε να καλύψει το τραύμα. Με την μέθοδο αυτή διατηρείται η αιμάτωση και προσφέρεται καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα.   Στην ασθενή συστήθηκε περιορισμός της έντονης κίνησης του χεριού για τις πρώτες ημέρες, καθημερινός τοπικός καθαρισμός με αλλαγή επιδέσμου και αφαίρεση ραμμάτων σε 10 με14 ημέρες. Μετά την επούλωση συστήνεται αντηλιακή προστασία για τουλάχιστον 6 μήνες.

85χρονος ασθενής προσήλθε στο ιατρείο με δερματική βλάβη στο αριστερό μέρος της κεφαλής διαστάσεων 11,50 x 8,5 εκ. Μακροσκοπικά αξιολογήθηκε ως ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα με εξέλκωση, γεγονός που συνιστά την χειρουργική του αφαίρεση ως την ασφαλέστερη μέθοδο θεραπείας και ιστολογική διάγνωσης. Ο ασθενής υπεβλήθει σε χειρουργική αφαίρεση της περιοχής της βλάβης στα υγιή όρια της διήθησης. Το βάθος της εκτομής έφτασε στη βαθύτερη στοιβάδα του δέρματος. Το δερματικό έλλειμμα το καλύψαμε με μόσχευμα δέρματος - κρημνό και πλαστική επέμβαση. Ο κρημνός αποτελεί την πιο εξελιγμένη και αποτελεσματική μέθοδο αποκατάστασης ελλειμμάτων ιδίως στις περιοχές που αφαιρείται καρκίνωμα. Το μόσχευμα ενσωματώνεται στο δερματικό έλλειμμα αναπτύσσοντας αγγειακή επικοινωνία με τους υποκείμενους υγιείς ιστούς. Ταυτόχρονα προσφέρει ένα αποδεκτό αισθητικό αποτέλεσμα. Η Ιστολογική εξέταση του παρασκευάσματος έδειξε ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα με εξέλκωση, πάχος διήθησης 12,6 χιλ. και ανατομικού επιπέδου IV. Το όριο εκτομής είναι ελεύθερο διήθησης με ελάχιστη απόσταση τα 0,9χιλ. Τονίζουμε ότι για το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα επιβάλλεται η επιθετική χειρουργική του εκτομή και η αποκατάσταση της περιοχής με πλαστική επέμβαση. Στην περίπτωση του 85χρονου συμπαθέστατου ασθενή μας, η αποκατάσταση της χειρουργηθείσας περιοχής είναι ομαλή, η αιμάτωση του μοσχεύματος είναι εξαιρετική.

Ορισμένες από τις μικροεπεμβάσεις που πραγματοποιούνται στο ιατρείο, είναι και οι αφαιρέσεις λιπωμάτων.   Στην παρακάτω περίπτωση αντιμετωπίστηκε περιστατικό άνδρα ασθενή, με λίπωμα παλάμης στο αριστερό χέρι. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε μαγνητική τομογραφία με σκιαγραφικό, η οποία εντόπισε ακανόνιστου σχήματος μόρφωμα εκτεινόμενο εν τω βάθει στα μαλακά μόρια στης παλαμιαίας επιφάνειας και από το ύψος της 2ης και 3ης μετακαρποφαλαγγικής άρθρωσης έως τα οστά του καρπού, διαστάσεων 8,5εκ. x 10εκ. x 2,8εκ.. Το μόρφωμα επέδιδε σήμα ανάλογο του λιπώματος με ανάπτυξη πέριξ του ελύτρου των καμπτήρων τενόντων έως και τη μεσοδάκτύλιο περιοχή μεταξύ του 2ου -3ου και του 3ου - 4ου δακτύλου στο επίπεδο των μετακαρποφαλαγγικών αρθρώσεων.   Ο ασθενής υπεβλήθει στο ιατρείο σε τοπική αναισθησία και διαμέσου μικρής τομής αφαιρέθηκε λίπωμα υπό τάση, μεγάλων διαστάσεων.  Μετά την συρραφή της τομής, αποκαταστάθηκε στον ασθενή η κινητικότητα του εύρους κίνησης της παλάμης του. Το παρασκεύασμα εστάλει για παθολογοανατομική επιβεβαίωση. Ο ασθενής έλαβε οδηγίες για την τοπική περιποίηση του τραύματος και σε περίπτωση αίσθησης ηπίου πόνου θα λάβει απλό παυσίπονο. Η αφαίρεση των ραμμάτων θα πραγματοποιηθεί σε 10 ημέρες.   Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσω ότι το λίπωμα είναι καλοήθης όγκος και δεν εξελίσσεται σε καρκίνωμα. Το λίπωμα εμφανίζεται πολύ συχνά σε διάφορα σημεία του σώματος και αναπτύσσεται κάτω από τον ιστό του δέρματος. Παρότι το λίπωμα δεν αποτελεί απειλή για την υγεία του ανθρώπου, εντούτοις μπορεί να προκαλεί ενοχλήσεις, δυσκολία στις κινήσεις (όπως στην αναφερόμενη περίπτωση του λιπώματος στην παλάμη), καθώς και αισθητικά προβλήματα. Το λίπωμα αποτελείται από λιποκύτταρα τα οποία αυξάνονται σε μέγεθος με αποτέλεσμα να μεγαλώνει. Γι’ αυτό το λόγο είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο για τον ασθενή να προσέλθει στον χειρουργό για αφαίρεση του λιπώματος, πριν αυτό λάβει μεγάλες διαστάσεις, που απαιτούν μεγαλύτερη τομή. Η αφαίρεση του λιπώματος πραγματοποιείται στο ιατρείο υπό ασηπτικές συνθήκες, με ασφάλεια, χωρίς πόνο και χωρίς ταλαιπωρία του ασθενούς. Διαβάστε αναλυτικά για τις επεμβάσεις που πραγματοποιούνται στο ιατρείο, εδώ >